คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้จำเลยต้องหาว่าทำมีและดื่มสุรากระแช่โดยมิได้รับอนุญาต โจทก์มีคำของ พ.ซึ่งเป็นนายตรวจสุรามา ๒๐ ปีเศษแล้วเบิกความเป็นพะยานว่าในกระบอกของกลางนั้นมีเปลือกเกียมกับน้ำสุรากระแช่ พะยานได้คมและชิมดูรู้สึกว่าเป็นสุรากระแช่ดองเมามีแอลกอฮอล์ดื่มกินได้อย่างสุรา แลในอีก ๒ กะบอกก็เป็นสุรากระแช่เหมือนกัน ศาลเดิมพิพากษาว่าจำเลยมีผิดตามพ.ร.บ.ภาษีชั้นใน จ.ศ.๑๒๔๘ ม.๓๘ ให้ปรับ ฉ.ตามพ.ร.บ.ภาษีชั้นในแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๗๖ ม.๖ แลเพิ่มโทษตาม ม.๗๒ คงให้ปรับ ๒๔๐ บาท แลให้ปรับ ผ.ร.ตามพ.ร.บ.ภาษีชั้นใน จ.ศ.๑๒๔๘ ม. ๖แลให้เพิ่มโทษตามมาตรา ๗๒ คงให้ปรับคนละ ๒๖ บาท ๖๖ สตางค์ ฉ.จำเลยคนเดียวอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าการพิศูจน์ของกลางจะยอมรับฟังพะยานบุคคลไม่ได้ ต้องใช้เครื่องพิศูจน์และเรื่องนี้เป็นลักษณคดี
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้ ยกฟ้องปล่อยจำเลยทุกคน ศาลฎีกาเห็นว่าปัญหาที่ว่าพะยานบุคคลจะพิศูจน์หรือเครื่องจะพิศูจน์สุรากระแช่ได้หรือไม่นั้นมีคำพิพากษาฎีกาที่ ๕๕๒/๒ พ.ศ. ๒๔๗๔ โจทก์อ้างพนักงานตรวจสุรามาเป็นพะยานยืนยันว่าวัดถุของกลางมีแอลกอฮอล์กินเมาเหมือนน้ำสุราก็ถือว่าโจทก์พิศูจน์ได้แล้วว่าวัดถุของกลางนั้นมีแอลกอฮอล์ คดีนี้ฟังได้ว่า ฉ.จำเลยทำสุรากระแช่จริง ส่วน ผ.ร.จำเลยคดีเป็นอันยุตติเพียงศาลชั้นต้น จึงพิพากษาลงโทษจำเลยยืนตามศาลเดิม(อิศร-พรหม-นล)
