พ.ศ. 2479 ศาลฎีกา
การวินิจฉัยว่าเป็นบาดแผลถึงบาดเจ็บหรือไม่นั้นต้องดูบาดแผลประกอบกับบริเวณอวัยวะที่ถูกทำร้าย ถูกชกต่อยที่หน้าแลที่คอถึงฟกบวมแลมีบางแผลถลอกโลหิตซับนั้น นับว่าถึงบาดเจ็บ การที่ศาลฎีกาพิจารณาบาดแผลที่ถูกทำร้ายตามฟ้องแลคำรับสารภาพประกอบกับใบชัณสูตร์บาดแผลท้ายฟ้องนั้น ไม่นับว่าเป็นการวินิจฉัยข้อเท็จจริง
โจทก์หาจำเลยรับฟังได้ว่าจำเลยใช้มือชกต่อยขุนท่าหิน ฯมีบาดแผล ๓ แห่งดังใบชัณสูตร์บาดแผลท้ายฟ้องคือแผลที่ ๑ ที่ขากันไกรขวาฟกบวมโตขนาดนิ้ว แผลที่ ๒ ที่คอถลอดซับ ๓ แห่ง แผลที่ ๓ ใต้คางถลอกโลหิตซับ ๓ แห่งกับฟกบวม ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๓๘ (๓) ศาลอุทธรณ์ลงโทษตามมาตรา ๒๕๔ ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์โดยวินิจฉัยว่า เมื่อพิจารณาบาดแผลที่ถูกทำร้ายประกอบกับบริเวณอวัยวะที่ถูกทำร้ายแล้ว เห็นได้ว่าเป็นบาดแผลถึงบาดเจ็บ
ข้อมูลคำพิพากษาเพื่อการค้นคว้า ข้อเท็จจริงของแต่ละคดีแตกต่างกัน ไม่ใช่คำแนะนำทางกฎหมายสำหรับเรื่องของคุณ ฉบับที่ใช้อ้างอิงคือฉบับของศาลฎีกา
ยินดีต้อนรับ 👋
กรอกข้อมูลเพื่อให้เจ้าหน้าที่ติดต่อกลับได้
