คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๓ พฤษภาคม ๒๔๘๑ เวลากลางวันจำเลยที่ ๑ กับที่ ๒ ฝ่ายหนึ่งและจำเลยที่ ๓ กับที่ ๔ อีกฝ่ายหนึ่งต่างใช้มีดดาบและหอกเข้าทำร้ายร่างกายซึ่งกันแลกัน ขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญา ม.๒๕๔,๒๕๖,๒๕๘
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษาว่า ข้อเท็จจริงที่พิจารณาได้ต่างกับฟ้องให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิจารณาว่า ที่กล่าวในฟ้องเท่านั้นก็พอได้ความว่าเป็นกรณีวิวาทไม่ทำให้จำเลยหลงต่อสู้อย่างไร จึงพิพากษาแก้ลงโทษจำเลย ศาลฎีกาพิพากษาว่าที่ศาลอุทธรณ์ลงโทษจำเลยก็โดยวินิจฉัยว่าเกิดกการวิวาทต่อสู้กันบาดเจ็บ จึงลงโทษจำเลยตาม ม.๒๕๘ หาได้ลงโทษตาม ม.๒๕๔,๒๕๖ ไม่ ดังนี้ตามฟ้องของโจทก์ก็อ่านได้ความว่าเป็นกรณีวิวาทกับแล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
