เนื้อความคำพิพากษา
คดีนี้โจทฟ้องขอไห้จำเลยส่งเงิน ๓๐๐๐ บาทมาเข้ากองทรัพย์สินของผู้ล้มละลาย เพราะผู้ล้มละลายขำระหนี้แก่จำเลยพายไน ๓ เดือนก่อนวันถูกฟ้องล้มละลายเปนการที่จำเลยได้เปรียบเจ้าหนี้อื่น สาลชั้นต้นพิจารนาเห็นว่าการที่ผู้ล้มละลายขำระหนี้แก่จำเลย ไม่ไช่การกะทำเพื่อไห้จำเลยได้เปรียบเจ้าหนี้อื่น พิพากสายกฟ้องโจท โจทอุธรน์ สาลอุธรน์พิพากสายืนตามสาลชั้นต้น โจทดีกา สาลดีกาเห็นว่า ปัญหาว่ากรนีที่ผู้ล้มละลายได้ขำระหนี้ไห้แก่เจ้าหนี้จะเปนการกะทำไห้เจ้าหนี้ผู้นี้นได้เปรียบเจ้าหนี้อื่น ๆ หรือไม่นั้นเปนปัญหาข้อเท็ดจิง คดีได้ความว่าจำเลยได้รับชำระหนี้จากผู้ล้มละลายได้เดือนเสส ผู้ล้มละลายก็ถูกฟ้องไห้เปนบุคคลล้มละลายมีเจ้าหนี้คิดเปนเงิน ๗๐,๐๐๐ บาทมีเจ้าหนี้ขอพิสูจน์หนี้ประมาน ๔๐,๐๐๐ บาท
ได้ส่วนเฉลี่ยจากทรัพย์สินของผู้ล้มละลายเพียงร้อยละ ๑๐ ซึ่งสแดงว่าผู้ล้มละลายมีทรัพย์สินเหลือหยู่เพียงเล็กน้อยสุดสามาถที่จะขำระหนี้ได้ ส่วนจำเลยเปนเจ้าหนี้หยู่ ๕,๐๐๐ บาทได้รับผ่อนชำระไป ๓,๐๐๐ บาทคิดได้ถึงร้อยละ ๖๐ ได้ส่วนมากกว่าเจ้าหนี้ทั้งหลายหลายเท่า เห็นได้ชัดว่าเปนการได้เปรียบเจ้าหนี้อื่น เมื่อพิจารนาถึงเหตุและผลประกอบกันแล้วก็เห็นได้ถนัดว่าผู้ล้มละลายกะทำโดยความมุ่งหมายเพื่อไห้จำเลยได้เปรียบเจ้าหนี้อื่น ๆ มิไช่เปนการชำระหนี้ตาปรกติแห่งกิจการของตน ผู้ล้มละลายถูกฟ้องคดีล้มละลายพายไน ๓ เดือนนับแต่วันที่ชำระหนี้ทั้งต้องคำพิพากสาไห้ล้มละลายแล้วตามมาตรา ๔๐ แห่ง พ.ร.บ. ลักสนะล้มละลาย ๑๓๐ ไห้ถือว่าการขำระหนี้หรือการกะทำ จะไช้ยันแก่เจ้าพนักงานรักสาทรัพย์ไม่ได้ จึงพิพากสากลับสาลอุธรน์ ไห้จำเลยส่งมอบเงิน ๓๐๐๐ บาทเพื่อเข้าไนกองทรัพย์สินของผู้ล้มละลายและเสียดอกเบี้ยร้อยละ ๗ ๑/๒ ต่อปี
