คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอหย่ากับจำเลยโดยอ้างว่าจำเลยเป็นคนเสเพลต้องคำพิพากษาฐานฆ่าคนตายศาลจำคุก ๕ ปี จำเลยต่อสู้ว่าถูกจำคุก ๕ ปีจริง แต่ถูกขังระหว่างพิจารณา ๒ ปี เศษแล้ว ศาลชั้นต้นก็ยกฟ้องปล่อยไป เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษากลับจึงถูกจำคุกอีก ๒ ปีเศษ ไม่ถึง ๓ ปี อันจะเป็นเหตุหย่าได้
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์จำเลยขาดจากการเป็นสามีภรรยากัน
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าตาม ป.พ.พ.ม. ๑๕๐๐ (๔) ถือเอาผลแห่งคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุกเกินกว่า ๓ ปี เป็นสำคัญจำเลยต้องถูกขังกี่คราว ๆ ละเท่าใดหรือยังไม่ถูกขังเลยไม่ต้องคำนึงถึง ที่จำเลยว่ามาตรานี้มุ่งถึงเรื่องการกินอยู่หลับนอนฉันสามีภรรยากันนั้นฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
