คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์จำเลยเป็นสามีภรรยาโดยชอบด้วยกฎหมายจำเลยได้ฟ้องโจทก์เป็นคดีอาญาในข้อหาแสดงพยานหลักฐานอันเป็นเท็จต่อมาจำเลยได้ไปแจ้งความต่อพนักงานสอบสวน กล่าวหาโจทก์ในข้อหาแจ้งข้อความอันเป็นเท็จต่อเจ้าพนักงานการกระทำดังกล่าวของจำเลยทั้งสองกรณี เป็นเหตุให้โจทก์ต้องถูกศาลและเจ้าพนักงานตำรวจควบคุมตัวอันเป็นการหมิ่นประมาทหรือเหยียดหยามโจทก์อย่างร้ายแรงทำให้ไม่สามารถร่วมอยู่กินฉันสามีภรรยากับจำเลยอีกต่อไปได้ขอให้จำเลยจดทะเบียนหย่ากับโจทก์จำเลยให้การว่า ที่จำเลยฟ้องโจทก์และนางพยุรีเป็นจำเลยในข้อหาแสดงพยานหลักฐานอันเป็นเท็จ เพราะทั้งสองได้สมคบกันฉ้อฉลและแสดงเจตนาลวง โดยให้โจทก์สั่งจ่ายเช็คให้แก่นางพยุรีซึ่งบุคคลทั้งสองไม่มีหนี้สินต่อกัน และนางพยุรีฟ้องโจทก์เรียกเงินตามเช็คดังกล่าว
ต่อมาได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกัน และนางพยุรีได้นำเจ้าพนักงานบังคับคดีไปยึดทรัพย์สินอันเป็นสินสมรสระหว่างโจทก์จำเลย เป็นการละเมิดต่อจำเลย จำเลยจึงต้องป้องกันสิทธิของตน ส่วนที่จำเลยแจ้งความร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวน เพราะโจทก์ได้โอนขายรถยนต์อันเป็นสินสมรสให้แก่บุคคลภายนอก โดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลย และโจทก์ได้ให้ถ้อยคำต่อเจ้าพนักงานว่าเป็นโสด โดยลงลายมือชื่อรับรองข้อความดังกล่าว ทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย จำเลยจำเป็นต้องใช้สิทธิตามกฎหมาย ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ฎีกาโจทก์ในประการแรกที่ว่าจำเลยแจ้งความต่อพนักงานสอบสวนให้ดำเนินคดีกับโจทก์
ฐานแจ้งข้อความอันเป็นเท็จต่อเจ้าพนักงาน เป็นการหมิ่นประมาทหรือเหยียดหยามโจทก์อย่างร้ายแรงและเป็นเหตุหย่านั้น ได้ความว่าโจทก์จำเลยได้ซื้อรถยนต์ภายหลังจากที่สมรสกันแล้ว รถยนต์คันดังกล่าวจึงเป็นสินสมรสที่โจทก์จำเลยมีกรรมสิทธิ์ร่วมกัน การที่โจทก์ขายรถยนต์ให้แก่บุคคลอื่นโดยที่จำเลยไม่ทราบ และได้ระบุในบันทึกคำแจ้งความเรื่องขอโอนและขอรับโอนทะเบียนรถยนต์ว่าโจทก์เป็นโสด มีเหตุให้จำเลยเชื่อได้ว่าโจทก์ขายรถยนต์คันดังกล่าวเพื่อประโยชน์ของตนเพียงฝ่ายเดียว ดังนั้นการแจ้งความของจำเลยจึงเป็นการใช้สิทธิตามที่กฎหมายให้อำนาจ ส่วนผลของการแจ้งความจะเป็นประการใดนั้นเป็นอีกส่วนหนึ่ง และไม่เป็นการตัดสิทธิของจำเลยที่จะเลือกแจ้งความต่อพนักงานสอบสวน การแจ้งความของจำเลยจึงไม่เป็นการหมิ่นประมาทหรือเหยียดหยามโจทก์อย่างร้ายแรงที่จะถือว่าเป็นเหตุหย่า ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1516(3)ฎีกาในข้อต่อไปของโจทก์ที่ว่า
จำเลยฟ้องโจทก์และนางพยุรีเป็นจำเลยคดีอาญา ในข้อหาร่วมกันแสดงพยานหลักฐานอันเป็นเท็จเป็นการหมิ่นประมาทหรือเหยียดหยามโจทก์อย่างร้ายแรงและเป็นเหตุหย่านั้น แม้โจทก์จะอ้างในฎีกาว่าผลของคดีศาลพิพากษายกฟ้องและคดีถึงที่สุดแล้วก็ตาม แต่มูลเหตุที่จำเลยดำเนินคดีกับโจทก์และนางพยุรีซึ่งเป็นพี่สาวโจทก์ มีเหตุสมควรที่ทำให้จำเลยเข้าใจได้ว่า หนี้สินระหว่างโจทก์กับนางพยุรีไม่น่าจะเป็นหนี้สินที่โจทก์ต้องชำระให้แก่นางพยุรี จึงเป็นหนี้ที่สมยอมกันเพื่อกลั่นแกล้งจำเลยให้ต้องถูกบังคับชำระหนี้จากทรัพย์สินที่จำเลยเป็นเจ้าของรวมนอกจากนี้หลังจากนางพยุรีฟ้องคดีเรียกเงินตามเช็คจากโจทก์แล้วในชั้นบังคับคดีได้มีการนำยึดที่ดินซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์และจำเลยร่วมกัน
จากพฤติการณ์ที่ปรากฏในคดีดังกล่าวทำให้จำเลยเข้าใจว่าการถูกยึดทรัพย์เป็นผลมาจากการกลั่นแกล้งของโจทก์โดยร่วมมือกับนางพยุรี ดังนั้น การที่จำเลยฟ้องคดีอาญาดังกล่าวจึงเป็นการกระทำที่จำเลยเข้าใจโดยสุจริตว่า จำเลยมีสิทธิกระทำได้เพื่อป้องกันส่วนได้เสียและปกป้องทรัพย์สินของจำเลย หาใช่เป็นการหมิ่นประมาทหรือเหยียดหยามโจทก์อย่างร้ายแรง อันเป็นเหตุหย่าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1516(3)สำหรับฎีกาในข้อที่ว่า โจทก์ได้รับความเดือดร้อนเกินควรเมื่อคำนึงถึงสภาพฐานะและความเป็นอยู่ร่วมกันฉันสามีภรรยามาคำนึงประกอบจึงควรพิพากษาให้โจทก์กับจำเลยหย่าขาดจากกันนั้นเป็นข้อที่ไม่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลล่างทั้งสอง เป็นฎีกาที่ไม่ชอบศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้พิพากษายืน
