คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยบอกขายข้าวเปลือกให้นางอุบล ๖ กะสอบ เป็นเงิน ๑๒ บาท นางอุบลไปดูข้าวซึ่งวางอยู่ที่พื้นดินหน้าเรือนจำเลย ๖ กะสอบ จึงตกลงรับซื้อและชำระเงิน ๑๒ บาทแล้ว นัดให้จำเลยบรรทุกไปส่งในวันรุ่งขึ้น แต่จำเลยกลับเอาข้าวไปขายให้ผู้อื่นเสีย โจทก์ขอให้ลงจำเลยฐานลักทรัพย์ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยยังไม่ได้ส่งมอบข้าวเปลือกให้นางอุบล จึงไม่เป็นผิดฐานลักทรัพย์ ให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า แม้กรรมสิทธิในข้าวโอนไปเป็นของนางอุบล แต่นางอุบลได้มอบข้าวให้จำเลยนำไปส่ง การครอบครองข้าวจึงยังอยู่ที่จำเลย ๆ เอาไปขายให้ผู้อื่นจึงไม่มีผิดฐานลักทรัพย์
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
