คำพิพากษาศาลฎีกา

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยสมคบกับผู้อื่นยักยอกทรัพย์ของหลวง ทางพิจารณาปรากฎว่าจำเลยยักยอกทรัพย์นั้นโดยลำพังตนผู้เดียวก็ลงโทษได้ ไม่เรียกว่า เกินคำขอของโจทก์ตามประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.192 วรรค 1 ลักษณะที่ไม่เปนฟ้องเคลือบคลุม

พฤตติการณ์ที่ไม่ถือว่าจำเลยสมคบกันทำร้ายร่างกายเขาบาดเจ็บสาหัสประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.218 แก้มาก ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลยตาม ม.256 มีกำหนด 2 ปี ศาลอุทธรณ์แก้ให้ลงโทษตาม ม.338 (3) 1 เดือนดังนี้ เป็นการแก้มาก ฎีกาในข้อเท็จจริงได้

พฤตติการณ์ที่ถือว่าสมคบกันฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา ประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.218 ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลย 1 ปี 8 เดือน ตาม ก.ม.อาญา ม.251 ศาลอุทธรณ์แก้ลงโทษจำคุกเพียง 1 ปี 6 เดือน ตาม ม.254 ดังนี้เป็นแก้มาก ฎีกาในข้อเท็จจริงได้

ได้รับปืนของกลางไว้จากกรมการอำเภอสำหรับปราบปรามผู้ร้ายเพิ่อประโยชน์ทางราชการแต่เอาปืนนั้นไปให้ผู้อื่นใช้โดยผู้นั้นไม่ได้รับอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืนได้ ไม่มีความผิดตาม ม.16-52 ข้อกฎหมายทั้งปวงที่ยกขึ้นมาอ้างอิงในขั้นฎีกาจะต้องเป็น …

ในคดีที่จำเลยมีได้อุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้น หากศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาคดีนั้นโดยเหตุที่จำเลยผู้อื่นอุทธรณ์เป็นผลดีแก่จำเลยที่มิได้อุทธรณ์ด้วยแล้ว จำเลยผู้นั้นจะฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าตนไม่ได้กระทำผิดนั้นไม่ได้