มาตรา 156 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง
ส่วนที่ ๑ การกำหนดและการชำระค่าฤชาธรรมเนียม และการยกเว้นค่าธรรมเนียมศาล
การยื่นคำร้องตามวรรคหนึ่ง ผู้ร้องอาจเสนอพยานหลักฐานไปพร้อมคำร้องและหากศาลเห็นสมควรไต่สวนพยานหลักฐานเพิ่มเติมก็ให้ดำเนินการไต่สวนโดยเร็วเท่าที่จำเป็น ทั้งนี้ ศาลจะมีคำสั่งให้งดการดำเนินกระบวนพิจารณาคดีนั้นไว้ทั้งหมดหรือแต่บางส่วนเป็นการชั่วคราวจนกว่าการพิจารณาสั่งคำร้องขอยกเว้นค่าธรรมเนียมศาลจะถึงที่สุดก็ได้ตามที่ศาลเห็นสมควร
แนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่เกี่ยวข้อง
312 คดี
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 956/2504
พ.ศ. 2504
สืบค้นที่ศาลฎีกา
ในกรณีที่ศาลอนุญาตให้โจทก์ฟ้องความอย่างคนอนาถาเมื่อในระหว่างพิจารณาปรากฏว่า โจทก์มีทรัพย์สินที่จะเสียค่าธรรมเนียมได้ ศาล ก็มีอำนาจสั่งให้โจทก์นำเงินค่าธรรมเนียมมาเสียได้ คำสั่งเช่นนี้ถือเท่ากับศาลได้เพิกถอนคำสั่งที่อนุญาตให้โจทก์ว่าความอย่างคนอนาถาเสียแล้ว โจทก์จึงต้องอุทธรณ์คำสั่งนี้ภายใน 7 วัน ตาม มาตรา 156 วรรคห้า
อ่านฉบับเต็ม
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 813/2504
พ.ศ. 2504
สืบค้นที่ศาลฎีกา
การที่จะขอให้ศาลสั่งยึดหรืออายัดทรัพย์สินของผู้ฟ้องหรือต่อสู้ความอย่างคนอนาถานั้น ต้องปรากฎว่าทรัพย์สินนั้นเป็นของผู้ได้รับอนุญาตให้ว่าความอย่างคนอนาถา ไม่ใช่เป็นของบุคคลอื่น
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 155
ป.วิ.พ. มาตรา 156
ป.วิ.พ. มาตรา 157
ป.วิ.พ. มาตรา 154
คดีสองสำนวนนี้ศาลพิจารณารวมกัน จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องขอฎีกาอย่างคนอนาถา เมื่อปรากฏว่าคดีแพ่งแดงที่185/2503 เป็นคดีต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 เนื่องจากทุนทรัพย์ที่พิพาทมีราคาเพียง 4,000 บาทและศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นในปัญหาข้อเท็จจริง และส่วนคดีแพ่งแดงที่186/2503 แม้จะมีทุนทรัพย์ 6,000 บาท แต่เป็นคดีซึ่งไม่มีเหตุผลอันสมควรที่จะฎีกาได้ ดังนี้จึงไม่มี เหตุอันสมควรที่จะอนุญาตให้จำเลยฎีกาอย่างคนอ…
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 155
ป.วิ.พ. มาตรา 156
เมื่อปรากฏจากคำพยานจำเลยในชั้นไต่สวนอนาถาว่า จำเลยเป็นคนมีหลักทรัพย์และรายได้ ไม่ใช่คนอนาถาจึงไม่มีเหตุอันควรอนุญาตให้จำเลยดำเนินคดีอย่างคนอนาถาในชั้นฎีกา
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 156
เมื่อปรากฏตามทางไต่สวนว่า จำเลยยังเป็นคนอนาถาอยู่ การที่จำเลยยังตัดใจจะขอไถ่ถอนที่ดินพิพาทเมื่อชนะคดีนั้นไม่เป็นเหตุที่จะถือว่าจำเลยไม่ใช่คนอนาถา เพราะจำเลยอาจจะ ใช้ที่พิพาทหาเงินได้มากกว่าจำนวนเงินที่ ไถ่ถอน มีเหตุควรอนุญาตให้จำเลยดำเนินคดีอย่างคนอนาถาได้
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 156
เมื่อคดีโจทก์ไม่มีเหตุผลสมควรที่จะฎีกาได้จึงไม่มีเหตุที่จะอนุญาตให้โจทก์ฎีกาอย่างคนอนาถา
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 155
ป.วิ.พ. มาตรา 156
การขอฎีกาอย่างคนอนาถา จะต้องยื่นคำร้องมาพร้อม ฎีกาแต่เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมศาลอาจผ่อนผันให้ก็ได้
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 155
ป.วิ.พ. มาตรา 156
คำร้องขอฎีกาอย่างคนอนาถาของจำเลยที่อ้างว่า เพิ่งจะพ้นโทษยังไม่สามารถประกอบอาชีพได้และบ้านก็ได้จำนองไว้และยากแก่การขายนั้น ไม่พอฟังว่าจำเลยเป็นคนยากจนไม่มีทรัพย์สินพอเสียค่าธรรมเนียม จึงไม่มีเหตุสมควรที่จะอนุญาตให้ฎีกาอย่างคนอนาถาได้
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 156
คำร้องขอฎีกาอย่างคนอนาถาของโจทก์ แม้ศาลไต่สวนได้ความว่าคดีโจทก์มีเหตุสมควรจะฎีกา แต่โจทก์มิใช่คนยากจนถึงขนาดที่จะขวนขวายหาเงินมาเสียค่าธรรมเนียมไม่ได้เพราะมีบุตรและญาติพี่น้องที่ควรช่วยเหลือได้นั้น จึงไม่เป็นเหตุสมควรที่จะอนุญาตให้ฎีกาอย่างคนอนาถาได้
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 156
ในกรณีที่ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตให้โจทก์ดำเนินคดีในศาลชั้นต้นอย่างคนอนาถานั้น โจทก์อาจอุทธรณ์คำสั่งนั้นต่อศาลอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 156 วรรคท้ายได้เมื่อศาลอุทธรณ์มีคำสั่งอย่างใดแล้วคำสั่งเช่นนั้นย่อมเป็นที่สุดการที่จะอนุญาตให้ฎีกาอย่างคนอนาถาได้นั้นคดีจะต้องมีเหตุอันสมควรที่จะฎีกาได้ดังที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 155 บัญญัติไว้ด้วย เมื่อคดีนี้ศาลชั้นต้นยังมิได้ประทับรับฟ้องโจทก์ไว้พิจารณา คดีของโจทก์จึงไม่มีเรื่อง…
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 155
ป.วิ.พ. มาตรา 156
แม้ทรัพย์ราคาประมาณ 9,000 บาท ของจำเลยจะได้นำไปประกันเงินกู้ไว้ แต่เมื่อไม่ปรากฏว่าประกันไว้เป็นจำนวนเท่าใดอีกทั้งการประกันมิได้จดทะเบียนและมีหลักฐานแน่ชัดพฤติการณ์จึงยังไม่พอถือได้ว่าจำเลยเงินคนยากจนไม่มีทรัพย์จะเสียค่าธรรมเนียม จำเลยจึงขอฎีกาอย่างคนอนาถาไม่ได้
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 155
ป.วิ.พ. มาตรา 156
คดีนี้ศาลชั้นต้นยกคำร้องขอฎีกาอย่างคนอนาถาของจำเลย เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม 2502 การที่จำเลยอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวในวันที่ 7 มกราคม 2503 จึงพ้นกำหนดระยะเวลา 7วัน นับแต่วันมีคำสั่ง จำเลยจึงอุทธรณ์ไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 156
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 156
ในกรณีที่โจทก์ผู้ได้รับอนุญาตให้ดำเนินคดีอย่างคนอนาถาตายลง แม้ผู้รับมรดกความจะเป็นคนมีทรัพย์เสียค่าธรรมเนียมศาลได้ ก็มีสิทธิดำเนินคดีอย่างคนอนาถาต่อไปได้ โดยไม่ต้องขอคำสั่งศาลใหม่
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 155
ป.วิ.พ. มาตรา 156
ในกรณีที่ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องขอว่าความอย่างคนอนาถาในศาลชั้นต้น และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนนั้น ย่อมถึงที่สุดจะฎีกาต่อไปไม่ได้
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 156
เดิมจำเลยยื่นคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถา จำเลยแถลงในวันนัดไต่สวนว่า พยานมาไม่ครบและว่าเพื่อไม่ให้ยุ่งยาก จำเลยขอขยายอายุอุทธรณ์ไป 15 วัน เพื่อนำเงินค่าธรรมเนียมมาชำระศาลอนุญาต เช่นนี้ มีผลเสมอด้วยจำเลยขอถอนคำร้องขออนาถาเสียแล้ว ต่อมาเมื่อครบกำหนดดังกล่าว จำเลยจะมาแถลงว่าหาเงินค่าธรรมเนียมไม่ได้ ขอให้ศาลไต่สวนคำร้องขอใหม่ และขอขยายอายุอุทธรณ์ (เมื่อขาดอายุอุทธรณ์แล้ว) อีกหาได้ไม่
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 23
ป.วิ.พ. มาตรา 155
ป.วิ.พ. มาตรา 156
ป.พ.พ. มาตรา 8
มาตรานี้เกี่ยวกับเรื่องของคุณหรือไม่?
ขอรับคำปรึกษา
ทนายความช่วยดูข้อเท็จจริงและบอกทางเลือกที่เหมาะกับคุณ
ตัวบทเพื่อการค้นคว้า ฉบับที่ใช้อ้างอิงทางกฎหมายคือฉบับที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา · ชุดข้อมูลตัวบทกฎหมายไทย (Dhamanoon/thai-code-of-law_dataset, CC-BY 4.0) คัดจากฉบับรวมแก้ไขของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา
