มาตรา 156 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง
ส่วนที่ ๑ การกำหนดและการชำระค่าฤชาธรรมเนียม และการยกเว้นค่าธรรมเนียมศาล
การยื่นคำร้องตามวรรคหนึ่ง ผู้ร้องอาจเสนอพยานหลักฐานไปพร้อมคำร้องและหากศาลเห็นสมควรไต่สวนพยานหลักฐานเพิ่มเติมก็ให้ดำเนินการไต่สวนโดยเร็วเท่าที่จำเป็น ทั้งนี้ ศาลจะมีคำสั่งให้งดการดำเนินกระบวนพิจารณาคดีนั้นไว้ทั้งหมดหรือแต่บางส่วนเป็นการชั่วคราวจนกว่าการพิจารณาสั่งคำร้องขอยกเว้นค่าธรรมเนียมศาลจะถึงที่สุดก็ได้ตามที่ศาลเห็นสมควร
แนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่เกี่ยวข้อง
312 คดี
การฟ้องคดีอย่างคนอนาถานั้น ผู้ขอจะยื่นคำขอโดยทำเป็นคำร้องต่อศาลชั้นต้นในเวลาใดๆ ก็ได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 156 วรรคแรก
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 156
โจทก์ยื่นคำร้องขอฟ้องคดีอย่างคนอนาถาในศาลชั้นต้นศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้อง โจทก์อุทธรณ์คำสั่งต่อศาลอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์ในเรื่องนี้ย่อมเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 156 วรรคท้าย โจทก์ จะฎีกาต่อไปไม่ได้
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 156
จำเลยมีตึกแถวที่ดิน ที่ดินพร้อมบ้าน มีหุ้นในธนาคารมีรายได้ประจำเดือนและรายได้อย่างอื่นอีก ถือไม่ได้ว่าจำเลยยากจนไม่สามารถเสียค่าธรรมเนียมศาลอันจะร้องขอดำเนินคดีอย่างคนอนาถาในชั้นฎีกาได้
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 156
ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถาของจำเลยที่ 1กับอนุญาตให้จำเลยที่ 3 ได้รับยกเว้นค่าธรรมเนียมบางส่วน และกำหนดเวลาให้จำเลยทั้งสองเสียค่าธรรมเนียม จำเลยทั้งสองไม่ชำระ แต่ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นต่อศาลอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์สั่งยกคำร้องและกำหนดเวลาให้จำเลยทั้งสองเสียค่าธรรมเนียมตามคำสั่งของศาลชั้นต้น คำสั่งของศาลอุทธรณ์ดังกล่าวเป็นการกำหนดเวลาโดยอาศัยอำนาจศาลที่มีอยู่ทั่วไป ในการที่จะดำเนินกระบวนพิจารณาใดที่ไม่มีกฎหมายบัญญัติไว้โดยเฉพา…
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 23
ป.วิ.พ. มาตรา 156
ป.วิ.พ. มาตรา 223
การขอดำเนินคดีอย่างคนอนาถาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 156 ถ้าศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกเว้นค่าธรรมเนียมศาลให้แต่เฉพาะบางส่วนหรือให้ยกคำขอ ผู้ขอมิได้ใช้สิทธิขอให้ศาลพิจารณาคำขอดำเนินคดีอย่างคนอนาถาของตนใหม่ตามวรรคสี่ แต่เลือกใช้สิทธิอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นไปยังศาลอุทธรณ์ตามวรรคห้า เมื่อศาลอุทธรณ์มีคำสั่งอย่างไรแล้ว ก็เป็นที่สุดผู้ขอจะย้อนไปขอให้ศาลพิจารณาคำขอของตนใหม่ตามวรรคสี่ไม่ได้ เพราะผู้ขอมีสิทธิเลือกวิธีดำเนินการได้เพียงอย่างเดียว
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 156
โจทก์ยื่นฎีกาและยื่นคำร้องขอดำเนินคดีอย่างคนอนาถา แม้โจทก์จะได้รับอนุญาตให้ดำเนินคดีอย่างคนอนาถามาก่อนในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ก็ตาม โจทก์ก็จะต้องสาบานตัวว่าไม่มีทรัพย์สินพอจะเสียค่าธรรมเนียมศาลในชั้นฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 156 วรรคแรก โจทก์จะไม่ยอมสาบานตัวโดยอ้างมาตรา 255 วรรคสองว่าโจทก์เป็นคนยากจนต่อมาหาได้ไม่ และโจทก์จะมอบอำนาจให้ทนายความมาให้ถ้อยคำและสาบานตนแทนไม่ได้ เพราะการสาบานตนว่าไม่มีทรัพย์สินพอที่จะเสียค่าธรรมเนียม…
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 155
ป.วิ.พ. มาตรา 156
จำเลยยื่นคำร้องขอฎีกาอย่างคนอนาถาศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องขอฎีกาอย่างคนอนาถาของจำเลย จำเลยมิได้อุทธรณ์คำสั่งภายในกำหนด 7 วันนับแต่วันมีคำสั่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 156 วรรคห้า คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้ยกคำร้องขอฎีกาอย่างคนอนาถาของจำเลยถึงที่สุด จำเลยจะต้องนำเงินค่าธรรมเนียมมาวางศาลภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนดการที่จำเลยนำเงินค่าธรรมเนียมไปวางศาลบางส่วนแล้วขอขยายเวลาวางเงินที่เหลือซึ่งศาลชั้นต้นอนุญาต ครั้นครบกำหนดจำเลยไม่นำเงินค…
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 156
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาจำเลยเพราะเหตุที่จำเลยไม่นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นฎีกากับที่จะต้องชำระแทนโจทก์ตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์มาชำระและวางต่อศาลชั้นต้นภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนด ไม่ใช่เป็นกรณีที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำขอของจำเลยเพราะเหตุที่ขอฎีกาอย่างคนอนาถาจำเลยจึงไม่มีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นเพื่อให้ศาลชั้นต้นทำการไต่สวนคำขอฎีกาอย่างคนอนาถาแล้วมีคำสั่งใหม่ต่อไปตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา156
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 156
คดีที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น โดยพิพากษาว่าคดีโจทก์ไม่มีมูลและไม่อนุญาตให้โจทก์ดำเนินคดีอย่างคนอนาถานั้นคำสั่งในเรื่องขอดำเนินคดีอย่างคนอนาถาของโจทก์เป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 156
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 156
ศาลชั้นต้นยกคำร้องขอดำเนินคดีอย่างคนอนาถาชั้นอุทธรณ์ของจำเลยจำเลยยื่นคำร้องขออนุญาตนำพยานหลักฐานมาแสดงเพิ่มเติมว่าจำเลยเป็นคนยากจน ศาลชั้นต้นไต่สวนคำร้องเพิ่มเติมแล้วสั่งยกคำร้องจำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นไม่รับอุทธรณ์ จำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์สั่งให้รับอุทธรณ์ไว้พิจารณาบางข้อ และเมื่อพิจารณาแล้วศาลอุทธรณ์สั่งยกคำร้องกรณีคำสั่งศาลอุทธรณ์ดังกล่าวถึงที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา156 วรรคท้าย เท่ากับศาลอุทธ…
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 156
เมื่อได้ความว่าโจทก์เป็นคนยากจนไม่มีทรัพย์สินพอจะเสียค่าธรรมเนียมศาลชั้นฎีกาและชั้นอุทธรณ์ โจทก์ก็ได้รับอนุญาตให้อุทธรณ์อย่างคนอนาถา แม้โจทก์จะชนะคดีในชั้นอุทธรณ์แต่คดียังไม่ถึงที่สุด และอยู่ในระหว่างทุเลาการบังคับประกอบกับคดีมีเหตุอันสมควรที่จะฎีกาศาลอนุญาตให้โจทก์ฎีกาอย่างคนอนาถาได้
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 155
ป.วิ.พ. มาตรา 156
จำเลยขอฎีกาอย่างคนอนาถาเมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่าจำเลยทำงานที่บริษัทเงินทุนหลักทรัพย์มิดแลนด์ จำกัด ตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายตั๋วสัญญาใช้เงิน ได้รับเงินเดือนเดือนละ 15,000บาท จึงมีอาชีพเป็นหลักฐานและมีรายได้ดีพอสมควรการที่จำเลยอ้างว่าเป็นหนี้บุคคลอื่นเป็นจำนวน 210,000บาท ต้องชำระหนี้เดือนละ 4,500 บาท โดยไม่ได้ทำสัญญากู้และไม่มีหลักฐานการชำระหนี้ มาแสดงต่อศาล เป็นข้ออ้างที่เลื่อนลอย ฐานะของจำเลยจึงมิใช่บุคคลยากจนย่อมอยู่ในวิสัยที่จะชำระค่าธรรมเนียมชั้นฎี…
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 156
ป.วิ.พ. มาตรา 246
ป.วิ.พ. มาตรา 247
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 980/2524
พ.ศ. 2524
สืบค้นที่ศาลฎีกา
เมื่อศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่อนุญาตให้จำเลยยื่นฟ้องอุทธรณ์อย่างคนอนาถาหากจำเลยจะอุทธรณ์คำสั่งนั้นก็ต้องยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งภายในกำหนดเจ็ดวันนับแต่วันทราบคำสั่งนั้น ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 156วรรคท้าย แต่จำเลยเพิ่งยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งภายหลังครบกำหนดดังกล่าวแล้ว คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้จำเลยยื่นฟ้องอุทธรณ์อย่างคนอนาถาจึงถึงที่สุดแล้ว จำเลยไม่มีสิทธิอุทธรณ์หรือฎีกาคำสั่งนั้นได้อีกศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยเ…
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 150
ป.วิ.พ. มาตรา 155
ป.วิ.พ. มาตรา 156
ป.วิ.พ. มาตรา 236
ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งไม่อนุญาตให้จำเลยอุทธรณ์อย่างคนอนาถาคำสั่งนี้ถึงที่สุดตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา156 วรรคท้าย
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 156
โจทก์ยื่นคำร้องขอเลื่อนการไต่สวนคำร้องขอดำเนินคดีอย่างคนอนาถาในชั้นอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตให้เลื่อน และเห็นว่าโจทก์ไม่มีพยานมาสืบจึงให้งดไต่สวนคำร้องดังกล่าวแล้วยกคำร้อง โจทก์ชอบที่จะอุทธรณ์ ขอให้ศาลอุทธรณ์อนุญาตให้โจทก์เลื่อนการไต่สวน แต่โจทก์กลับยื่นคำร้องขอให้ศาลพิจารณาคำร้องขอดำเนินคดีอย่างคนอนาถาใหม่ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 156 วรรคสี่ แต่คดีนี้ไม่มีการสืบพยานโจทก์เลยแม้แต่ปากเดียว กรณีจึงไม่ต้องด้วยบทบัญญัติในประมวลกฎหม…
อ่านฉบับเต็ม
มาตราที่วินิจฉัยร่วม:
ป.วิ.พ. มาตรา 156
ป.วิ.พ. มาตรา 223
ป.วิ.พ. มาตรา 229
มาตรานี้เกี่ยวกับเรื่องของคุณหรือไม่?
ขอรับคำปรึกษา
ทนายความช่วยดูข้อเท็จจริงและบอกทางเลือกที่เหมาะกับคุณ
ตัวบทเพื่อการค้นคว้า ฉบับที่ใช้อ้างอิงทางกฎหมายคือฉบับที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา · ชุดข้อมูลตัวบทกฎหมายไทย (Dhamanoon/thai-code-of-law_dataset, CC-BY 4.0) คัดจากฉบับรวมแก้ไขของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา
