พระราชบัญญัติ
พระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงเขตอำนาจศาลจังหวัดกบินทร์บุรี ศาลจังหวัดอุบลราชธานี และศาลจังหวัดอำนาจเจริญ พ.ศ. 2537
5 มาตรา · ประกาศ 26 ธ.ค. 2537
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า โดยที่เป็นการสมควรเปลี่ยนแปลงเขตอำนาจศาลจังหวัดกบินทร์บุรี ศาลจังหวัดอุบลราชธานี และศาลจังหวัดอำนาจเจริญ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและ ยินยอมของรัฐสภา ดังต่อไปนี้
ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร. ให้ไว้ ณ วันที่ ๗ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๓๗ เป็นปีที่ ๔๙ ในรัชกาลปัจจุบัน
มาตรา 1
พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า “พระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงเขตอำนาจศาลจังหวัดกบินทร์บุรี ศาลจังหวัดอุบลราชธานี และศาลจังหวัดอำนาจเจริญ พ.ศ. ๒๕๓๗”
มาตรา 2
พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
มาตรา 3
ให้เปลี่ยนแปลงเขตอำนาจศาลจังหวัดกบินทร์บุรี ศาลจังหวัดอุบลราชธานี และศาลจังหวัดอำนาจเจริญ ดังนี้
(๑) ให้ศาลจังหวัดกบินทร์บุรี มีเขตตลอดท้องที่อำเภอกบินทร์บุรี และอำเภอนาดี จังหวัดปราจีนบุรี
(๒) ให้ศาลจังหวัดอุบลราชธานี มีเขตตลอดท้องที่จังหวัดอุบลราชธานี
(๓) ให้ศาลจังหวัดอำนาจเจริญ มีเขตตลอดท้องที่จังหวัดอำนาจเจริญ
(๑) ให้ศาลจังหวัดกบินทร์บุรี มีเขตตลอดท้องที่อำเภอกบินทร์บุรี และอำเภอนาดี จังหวัดปราจีนบุรี
(๒) ให้ศาลจังหวัดอุบลราชธานี มีเขตตลอดท้องที่จังหวัดอุบลราชธานี
(๓) ให้ศาลจังหวัดอำนาจเจริญ มีเขตตลอดท้องที่จังหวัดอำนาจเจริญ
มาตรา 4
บรรดาคดีของเขตท้องที่อำเภอกุดข้าวปุ้น อำเภอเขมราฐ และอำเภอโพธิ์ไทร จังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งค้างพิจารณาอยู่ในศาลจังหวัดอำนาจเจริญในวันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ ให้คงพิจารณาพิพากษาในศาลจังหวัดอำนาจเจริญ
มาตรา 5
ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมรักษาการตามพระราชบัญญัตินี้
ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ ชวน หลีกภัย นายกรัฐมนตรี
หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ เนื่องจากได้มีการจัดตั้งศาลจังหวัดสระแก้วขึ้นที่อำเภอเมืองสระแก้ว จังหวัดสระแก้ว โดยมีเขตตลอดท้องที่จังหวัดสระแก้ว ทำให้ท้องที่อำเภอในเขตศาลจังสระแก้วซ้ำซ้อนกับท้องที่อำเภอในเขตศาลจังหวัดกบินทร์บุรีบางส่วน
สมควรเปลี่ยนแปลงเขตศาลจังหวัดกบินทร์บุรีให้สอดคล้องกับเขตการปกครองท้องที่ของจังหวัดสระแก้วและจังหวัดปราจีนบุรี และโดยที่พระราชบัญญัติตั้งจังหวัดอำนาจเจริญ พ.ศ. ๒๕๓๖ ได้แยกอำเภออำนาจเจริญ อำเภอชานุมาน อำเภอปทุมราชวงศา อำเภอพนา อำเภอเสนางคนิคม อำเภอหัวตะพาน และกิ่งอำเภอลืออำนาจ
ออกจากการปกครองของจังหวัดอุบลราชธานี รวมตั้งขึ้นเป็นจังหวัดอำนาจเจริญ ดังนั้น เพื่อให้ศาลจังหวัดอุบลราชธานีและศาลจังหวัดอำนาจเจริญ มีเขตอำนาจตลอดท้องที่ของจังหวัดนั้นตามเขตการปกครองท้องที่อันเป็นการอำนวยความสะดวกให้แก่ประชาชน จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้
