คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยเล่นเต๋าเอาทุเรียนกัน โดยใครได้แต้มสูงเปนผู้ได้ทุเรียน ผู้ใดได้แต้มน้อยต้องใช้ราคาทุเรียน พวกได้แต้มกลาง คือ ไม่สูงไม่ต่ำไม่ต้องใช้ราคาดังนี้ มีปัญหาว่าจำเลยจะมีผิดตาม พรบ อากรการพะนันหรือไม่ ศาลเดิมตัดสินว่า จำเลยเล่นเต๋าเอาทุเรียนกินกันไม่มีผิด จึงให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับว่า จำเลยมีผิดตาม ม.๑๐ แห่ง พรบ อากรการพะนัน ร.ศ.๑๒๐ ให้ปรับจำเลยคนละ ๒๐ บาท
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ทุเรียนเปนทรัพย์สินตามประมวลแพ่ง ม.๙๙ และจำเลยได้เล่นโดยมิได้รับอนุญาติจึงมีความผิด และตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์
