คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องมีใจความว่า จำเลยได้รับเงินและรับชำระราคาจากการค้าประเภทการถ่ายรูปจากประชาชนผู้มาจ้างจำเลยถ่ายรูปให้หลายคนเป็นจำนวนครั้งหนึ่งๆ ไม่ถึง ๑๐ บาท แต่จำเลยบังอาจฝ่าฝืนไม่รวมเงินเฉพาะในกรณีที่รับจากประชาชนผู้มาจ้างถ่ายรูปได้ชำระเงินให้จำเลยครั้งหนึ่งๆ ไม่ถึง ๑๐ บาททุกครั้ง เมื่อสิ้นวันหนึ่งๆ ได้จำนวนเท่าใดทั้งไม่ได้บันทึกจำนวนเงินนั้นรวมขึ้นเป็นวันๆ ในแบบ อ.ส. ๑๗ ขอให้ลงโทษตามประมวลรัษฎากร
จำเลยให้การปฏิเสธว่า ไม่มีหน้าที่ต้องกรอกรายการตามแบบ อ.ส.๑๗
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า กรณีของจำเลยเป็นการรับเงินหรือรับชำระราคาตั้งแต่ ๑๐ บาทขึ้นไปตามมาตรา ๑๐๕ (๑) จำเลยจึงไม่มีหน้าที่จะต้องปฏิบัติตามมาตรา ๑๐๕ ตรี ซึ่งเป็นกรณีรับเงินหรือชำระราคาครั้งหนึ่งไม่ถึง ๑๐ บาท จำเลยจึงไม่มีความผิด พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า กฎหมายที่เกี่ยวกับเรื่องนี้ คือ ประมวลรัษฎากร มาตรา ๑๐๕ ตรี ซึ่งแก้ไขโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ ๑๐) พ.ศ. ๒๔๕๖ มาตรา ๔๔ บัญญัติว่า "ในกรณีรับเงินหรือรับชำระราคาจากการค้าประเภทต่างๆ ตามที่กำหนดไว้ในมาตรา ๑๐๕ (๑) ถ้ามีจำนวนครั้งหนึ่งๆ ไม่เกิน ๑๐ บาท ให้ผู้รับเงินหรือชำระราคารวมเงินเฉพาะในกรณีดังกล่าวที่รับทุกครั้ง เมื่อสิ้นวันหนึ่งๆ ได้จำนวนเท่าใด ให้ทำบันทึกจำนวนเงินนั้นรวมเป็นวันๆ ตามแบบที่อธิบดีกำหนดและเก็บไว้เป็นเวลาไม่น้อยกว่า ๕ ปี นับแต่วันทำบันทึก" ที่ประชุมใหญ่ศาลฎีกาได้พิจารณาแล้วเห็นว่า กฎหมายดังกล่าวบัญญัติให้ผู้รับเงินหรือรับชำระราคารวมเงินที่ได้รับทุกครั้ง ทำบันทึกตามแบบที่อธิบดีกำหนดรวมเงินเป็นวันๆ หรืออีกนัย คือ ถือตามจำนวนเงินที่รับจริงเป็นคราวๆ ไป คือ จำเลยต้องกรอกรายการรับเงินที่ไม่ถึง ๑๐ บาททุกครั้ง มิใช่รอไว้รวมจนครบจำนวนราคาแล้ว จึงออกใบรับปิดอากรแสตมป์ดังที่ต่อสู้
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลรัษฎากร มาตรา ๑๒๗ พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ ๑๐) พ.ศ. ๒๔๔๖ มาตรา ๕๐ ให้ปรับจำเลย ๑๐ บาท
