เนื้อความคำพิพากษา
จำเลยเคยต้องคำพิพากษาให้ปรับฐานขัดคำสั่งเจ้าพนักงานที่ไม่ไปช่วยทำเหมืองฝายและพนังมาแล้วตาม พ.ร.บ.เหมืองฝายฯ เมื่อพ้นโทษมายังไม่เกิน ๑ ปีจำเลยก็มาทำผิดฐานขัดคำสั่งอย่างเดียวกันนี้อีก โจทก์ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.เหมืองฝายฯ ม.๑๑,๒๘ และกฎหมายอาญา ม.๓๓๔(๒) และขอให้เพิ่มโทษตาม ม.๗๖ ด้วย. ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามพ.ร.บ.เหมืองฝาย ฯ ม. ๑๑,๒๘ โดยไม่เพิ่มโทษศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตาม. ศาลฎีกา เห็นว่าจำเลยขัดคำสั่งไม่ไปช่วยทำเหมืองฝายและพนัง ทั้งครั้งก่อนและครั้งนี้ศาลได้ลงโทษตาม พ.ร.บ.เหมืองฝายฯ ทั้งสองคราว และโทษครั้งก่อนแม้แต่ฟ้องโจทก์ก็มิได้ขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญา ม.๓๓๔(๒) เหมือนครั้งนี้ด้วย กล่าวไม่ได้ว่าจำเลยทำผิดในส่วนลหุโทษตั้งแต่
ม.๓๓๔ ถึง ๓๔๐ แห่งกฎหมายอาญา จึงเพิ่มโทษตาม ม.๗๖ ไม่ได้ แม้ว่าที่ศาลลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ควบคุมเหมืองฝายฯ ม.๒๔ ซึ่งมาตรานี้บัญญัติไว้ชัดว่า เป็นความผิดฐานลหุโทษก็ดี แต่ไม่ใช่ลหุโทษตาม ม.๓๓๔ ถึง ๓๔๐ และแม้ความผิดฐานขัดคำสั่งจะได้บัญญัติไว้ใน ม.๓๓๔(๒) ด้วยก็ดีแต่จำเลยก็หาได้ต้องโทษตามมาตรานี้ไม่ กล่าว ไม่ได้ว่าได้ทำผิดตั้งแต่ ม.๓๓๔ ถึง ๓๔๐ จะอนุโลมให้มาเป็นผิดตามกฎหมายอาญา ม.๓๓๔(๒) เพื่อเพิ่มโทษตาม ม.๗๖ ไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
