คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้มีดแทงนายพันบาดเจ็บสาหัส โดยเจตนาฆ่า นายพันถึงแก่ความตายเพราะพิษบาดแผลนั้น ขอให้ลงโทษ
จำเลยให้การรับว่าทำร้ายนายพันตายจริง แต่เพื่อป้องกันตัว
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตาม ก.ม. อาญา ม. ๒๔๙ ให้จำคุก ๒๐ ปี
จำเลยอุทธรณ์ว่าเป็นกรณีวิวาท ศาลควรลงโทษ ตาม ก.ม.อาญา ม. ๒๕๑ ฐานฆ่าคนโดยไม่เจตนา
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าข้อเท็จจริงได้ความขัดจากคำพยาน โจทก์ว่านายพันกับจำเลยต่างฟันกันคนละทีแล้วจำเลยยังแทงซ้ำอีก ๓ ที ในขณะที่ต่อสู้กัน มิใช่ว่าการวิวาทต่อสู้เลิกลาขาดตอนไปแล้ว จำเลยตามไปแทงซ้ำจึงเป็นเรื่องต่อสู้ทำร้ายติดพันกันในการวิวาทประการหนึ่ง อีกประการหนึ่งคดีได้ความตามคำพยาน โจทก์ว่านายพันกับจำเลยเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน มิได้มีสาเหตุอันใดต่อกัน เมื่อนายพันถูกแทงแล้วจำเลยยังพูดว่าพี่กูตายแล้ว และนายพันตอบว่าไม่ควรทำพี่อย่างนี้เลย เช่นนี้แสดงให้เห็นว่าจำเลยไม่มีเจตนาฆ่านายพัน หากทำหนักมือไป จะเอาผิดจำเลยตาม ก.ม. อาญา ม. ๒๔๙ ฐานฆ่าคนตายไม่ได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาแก้ให้จำคุก ๑๐ ปี ตาม ก.ม.อาญา ม.๒๕๑
