คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๒๐ มี.ค.๒๕๐๐ เวลากลางคืน จำเลยใช้มีดปลายแหลมแทงนายดำตายโดยเจตนา ขอให้ลงโทษตาม ป.อาญา มาตรา ๒๘๘ นายกันทิยา บิดาผู้ตายขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม จำเลยรับว่าแทงผู้ตายจริงโดยทำเพื่อป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ ศาลชั้นต้นฟังว่าไม่ใช่ป้องกันตัว แต่การที่จำเลยแทงผู้ตายทีเดียวมิได้ซ้ำเติม จึงเห็นว่าจำเลยไม่มีเจตนาจะฆ่านายดำ จำเลยมีความผิด ตาม ป.อาญา มาตรา ๒๙๐ วางโทษ ๔ ปี จำเลยอายุยังไม่เกิน ๒๐ ปี ลดมาตราส่วนให้ ๑ ใน ๓ ตามมาตรา ๗๖ คงจำ ๒ ปี ๘ เดือน โจทก์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า ผู้ตายชกจำเลยก่อนจำเลยจึงใช้มีดแทงป้องกันตัว แต่เห็นว่าการกระทำของจำเลยเกินกว่าเหตุและการที่จำเลยแทงผู้ตายในโอกาศที่จะเลือกที่สำคัญได้
ไม่ใช่แทงในเวลาชุลมุนกัน ตรงที่จำเลยแทงเป็นอวัยวะสำคัญ จำเลยมีเจตนา พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตาม ป.อาญา มาตรา ๒๘๘-๖๙ ให้ลงโทษจำคุกจำเลย ๓ ปี ลดตามมาตรา ๗๖ ให้ ๑ ใน ๓ คงจำคุก ๒ ปี และรอการลงโทษจำเลยไว้ตาม ป.อาญา มาตรา ๕๖ มีกำหนด ๒ ปี อัยการโจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ว่าจำเลยมีความผิดฐานฆ่าคนตายโดยเจตนาเพราะจำเลยใช้มีดยาวเกือบคืบแทงตรงหน้าอกอันเป็นอวัยวะส่วนสำคัญ และขณะที่แทงก็มีโอกาศเลือกแทงได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
