คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจใช้อบายหลอกลวงเอาความเท็จมากล่าวแก่เจ้าทรัพย์ว่าขอเช่าเรือไปบรรทุกจาก ๕ วัน เจ้าทรัพย์หลงเชื่อว่าเป็นความจริง จึงมอบเรือให้จำเลยไปจำเลยรับมอบเรือแล้วบังอาจเจตนาทุจจริตยักยอกเอาเรือของเจ้าทรัพย์ไว้เป็นประโยชน์ส่วนตัวเสีย ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณอาญา มาตรา ๓๐๔,๓๑๔ จำเลยปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญามาตรา ๓๑๔
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าฟ้องโจทก์เป็นฟ้องเคลือบคลุม จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องดังนี้ โจทก์มีความมุ่งหมายจะขอให้ลงโทษฐานหลอกลวงฉ้อโกงอย่างเดียว เพราะถ้ามีการหลอกลวงให้ส่งมอบเรือแล้วการทำผิดฐานยักยอกก็จะเกิดขึ้นไม่ได้แต่ข้อเท็จจริงฟังไม่ได้จำเลยฉ้อโกง
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน ให้ปล่อยจำเลยไป
