คำฟ้องและคำให้การ
เรื่องปล้นทรัพย์
โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๑๔ มกราคม ๒๔๙๘ เวลา กลางวัน จำเลยสมคบกันมีมีดดาบเป็นอาวุธทำการปล้นธนบัตรของนายกี่ แซ่ตั้น ไปรวม ๑๐๐๐ บาท ขอให้ลงโทษ จำเลยปฏิเสธ ต่อสู้ฐานที่อยู่ เมื่อศาลชั้นต้นสืบพยานโจทก์ไปได้ ๓ คนแล้ว ปรากฎจากคำพยานที่สืบไปแล้วว่า เหตุเกิดวันที่ ๑๕ มกราคม ๒๔๙๘ จำเลยยื่นคำแถลงว่าทางพิจารณาต่างกับฟ้อง ขอให้ศาลพิจารณาข้อกฎหมาย
โจทก์ยื่นคำร้องขอแก้ฟ้อง อ้างว่า รายงานการสอบสวนว่าเกิดเหตุวันที่๑๔ ทำให้อัยการเข้าใจผิด จึงขอแก้วันเกิดเหตุเป็นวันที่ ๑๕ มกราคม ๒๔๙๘ ศาลชั้นต้นพิเคราะห์แล้วเห็นว่าคำร้องของโจทก์อ้างเหตุผลอันสมควรและจำเลยไม่หลงข้อต่อสู้ จึงอนุญาตให้โจทก์แก้ฟ้องได้
จำเลยยื่นคำร้องคัดค้านไว้ว่า จำเลยหลงข้อต่อสู้ ทำให้จำเลยเสียเปรียบ ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยทั้ง ๔ คนทำผิดตามฟ้อง ลงโทษตาม ก.ม.ลักษณะอาญา ม.๓๐๑ พ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติม ก.ม.ลักษณะอาญา พ.ศ.๒๔๗๗ (ฉบับที่ ๔) ม.๗ ให้จำคุกจำเลยคนละ ๑๐ ปี แต่นาย+ จำเลยอายุไม่เกิน ๑๗ ปี และนายเอื้อมจำเลยอายุไม่ครบ ๒๐ ปี ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง และ ๑ ใน ๓ ตาม ม.๕๘ และ ๕๘ ทวิ ตามลำดับ คงจำคุกนายนพจำเลย ๕ ปี นายเอื้อมจำเลย ๖ ปี ๘ เดือน กับให้จำเลยร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ ๑๐๐๐ บาทแก่เจ้าทรัพย์ จำเลยทุกคนอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๑-๒ ฎีกาโต้แย้งคัดค้านในการที่ศาลอนุญาตให้โจทก์แก้ฟ้องได้ ไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณา เพราะทำให้จำเลยเสียเปรียบ และหลงข้อต่อสู้ ขอให้ยกฟ้อง อ้างฎีกาที่ ๗๗๔/๒๔๘๑ และที่ ๒๔๗/๒๔๙๒ ขึ้นสนุบสนุน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อโจทก์สืบพยานของโจทก์ไปแล้วได้ ๓ ปากจากคำพยานปรากฎว่า เหตุเกิดวันที่ ๑๕ มกราคม ๒๔๙๘ และต่อมาจำเลยยื่นคำแถลงว่าทางพิจารณาพยานโจทก์แตกต่างกับฟ้อง โจทก์จึงยื่นคำร้องขอแก้ฟ้อง โดยอ้างเหตุผลว่า เพราะรายงานการสอบสวนของพนักงานสอบสวนบกพร่องทำให้อัยการเข้าใจผิด จึงได้ร้องขอแก้วันเกิดเหตุเป็นวันที่ ๑๕ มกราคม ๒๔๙๘ การขอแก้วันทำผิดในฟ้องเมื่อสืบพยานโจทก์ไปแล้ว ๓ ปาก ถือได้ว่าเป็นการขอแก้รายละเอียดในฟ้อง เมื่อไม่เป็นเหตุให้จำเลยหลงข้อต่อสู้คดีแล้ว โจทก์ย่อมขอแก้ได้ ตามฎีกาที่ ๓๙๐/๒๔๘๔ และฎีกาที่ ๓๖๔/๒๔๙๔ ในข้อที่ว่าการขอแก้ฟ้องจะทำให้จำเลยเสียเปรียบหรือไม่นั้นปรากฎว่าในชั้นแรกที่โจทก์ยื่นคำร้องขอให้ขังจำเลยก่อนฟ้องคดีนี้
ก็ปรากฎว่า เหตุเกิดวันที่ ๑๕ มกราคม ๒๔๙๘ ซึ่งจำเลยได้รับสำเนาไปแล้ว ไม่ทำให้จำเลยเสียเปรียบอย่างไร เพราะโจทก์ยังสืบพยานไม่หมด และจำเลยก็ยังได้นำสืบต่อสู้ตามวันที่โจทก์ขอแก้วันเกิดเหตุนั้นด้วย ฎีกา ๒ เรื่องที่จำเลยอ้างมา ข้อเท็จจริงที่โจทก์ในเรื่องนั้น ๆ ขออ้างเป็นเหตุขอแก้ฟ้อง ไม่เหมือนเรื่องนี้ จึงเอาเป็นบันทัดฐานไม่ได้ และฟังข้อเท็จจริงตามศาลล่าง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
