คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามพระราชบัญญัติ ควบคุมอาคาร พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๒๑, ๔๐, ๖๕, ๖๗, ๗๐, ๗๒ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๓, ๙๑ และปรับจำเลยเป็นรายวัน ตามกฎหมาย
จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับเป็นว่า จำเลยทั้งสองมีความผิด ตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๒๑, ๔๐ วรรคหนึ่ง, ๖๕ วรรคหนึ่ง, ๖๗, ๗๐, ๗๒ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๓, ๙๑ ให้ลงโทษจำเลยทั้งสองฐานก่อสร้างอาคารเพื่อพาณิชยกรรมโดยไม่ได้ รับใบอนุญาตตามมาตรา ๒๑, ๖๕ วรรคหนึ่ง, ๗๐ ปรับคนละ ๒๐,๐๐๐ บาท และฐานฝ่าฝืนคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่นที่ให้ระงับ การก่อสร้างอาคารตามมาตรา ๔๐ วรรคหนึ่ง, ๖๗, ๗๐ ให้ปรับจำเลย ทั้งสองคนละวันละ ๑,๐๐๐ บาท รวม ๑๙๘ วัน เป็นเงินคนละ ๑๙๘,๐๐๐ บาท เรียงกระทงลงโทษรวมปรับจำเลยทั้งสองเป็นเงินคนละ ๒๑๘,๐๐๐ บาท หากจำเลยทั้งสองไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙, ๓๐
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยทั้งสองฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยทั้งสองกระทำความผิดตามฟ้อง แต่ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า หากจำเลยทั้งสองไม่ชำระค่าปรับ ให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙, ๓๐ นั้น จำเลยที่ ๑ เป็นนิติบุคคลจะกักขังแทนเงินค่าปรับไม่ได้ คงจัดการตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙ ได้แต่ประการเดียว ศาลฎีกาจึงเห็นควร แก้ไขให้ถูกต้องชัดเจน
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้เป็นว่า เฉพาะจำเลยที่ ๑ หากไม่ชำระค่าปรับ ให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙ แต่ประการเดียว
