คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,289, 340, 340 ตรี, 91, 83 ศาลชั้นต้น (ศาลจังหวัดนนทบุรี)เดิมสั่งประทับฟ้อง แต่ต่อมาศาลชั้นต้นเห็นว่า ความผิดเกิดขึ้นในเขตอำนาจศาลจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จำเลยไม่มีถิ่นที่อยู่ภูมิลำเนาในเขตศาลจังหวัดนนทบุรี ทั้งจำเลยมิได้ถูกจับหรือทำการสอบสวนในเขตศาลจังหวัดนนทบุรี จึงมีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งประทับฟ้อง สั่งใหม่ว่าไม่รับฟ้อง จำหน่ายคดีออกเสียจากสารบบความ
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "
ที่โจทก์ฎีกาว่า แม้คดีนี้ความผิดจะเกิดขึ้นในเขตอำนาจศาลจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จำเลยไม่เคยมีถิ่นที่อยู่ ภูมิลำเนาก่อนถูกจับและหรือมิได้ถูกจับหรือทำการสอบสวนในเขตศาลจังหวัดนนทบุรีก็ตาม แต่ในขณะที่โจทก์ยื่นฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้ จำเลยมีที่อยู่ที่เรือนจำกลางบางขวาง ตำบลสวนใหญ่อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี อันเป็นพื้นที่เขตอำนาจของศาลจังหวัดนนทบุรีที่มีอำนาจชำระคดีนี้ได้ และโดยที่โจทก์เองก็ขอให้ศาลจังหวัดนนทบุรีทำการเบิกตัวจำเลยมาทำการพิจารณาพิพากษาไว้ด้วย เท่ากับเป็นการที่โจทก์ขออนุญาตศาลจังหวัดนนทบุรีดำเนินการชำระคดีที่ศาลจังหวัดนนทบุรีด้วยแล้วนั้น ได้ความตามฎีกาของโจทก์ว่า จำเลยต้องคำพิพากษาถึงที่สุดของศาลจังหวัดนครปฐมให้จำคุกตลอดชีวิตในความผิดต่อชีวิตและทรัพย์ตามหมายจำคุกเมื่อคดีถึงที่สุดในคดีหมายเลขดำที่ 317/2518, 418/2518หมายเลขแดงที่ 2645/2522, 2648/2522 ของศาลจังหวัดนครปฐมและถูกส่งตัวมารับโทษจำคุกที่เรือนจำกลางบางขวาง
ตำบลสวนใหญ่อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี ตามระเบียบกรมราชทัณฑ์ศาลฎีกาเห็นว่า กรณีเช่นนี้ไม่อาจถือได้ว่าเรือนจำกลางบางขวางเป็นที่อยู่ของจำเลย ตามความหมายของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 22(1) ที่โจทก์กล่าวอ้างในฎีกาว่า เรือนจำกลางบางขวางเป็นที่อยู่ของจำเลยจึงไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยว่า ศาลจังหวัดนนทบุรี ไม่มีอำนาจพิจารณาคดีนี้ชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
