คำฟ้องและคำให้การ
คดีเดิมโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ.๒๔๙๗ มาตรา ๓
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วเห็นว่าคดีโจทก์มีมูลจึงมีคำสั่งให้ประทับฟ้องของโจทก์ไว้พิจารณา เมื่อจำเลยได้รับหมายเรียกคดีอาญาแล้วได้ไปศาล และให้การแก้ข้อหาว่า ฟ้องโจทก์ไม่เป็นความจริง และจำเลยขอให้การปฏิเสธฟ้องโจทก์ตลอดข้อหา ครั้นถึงวันที่ศาลชั้นต้นกำหนดนัดสืบพยานโจทก์ คือวันที่ ๕ กรกฎาคม ๒๕๑๖ เวลา ๙ นาฬิกา โจทก์ทราบนัดแล้วโจทก์และทนายโจทก์ไม่มาศาล จำเลยมาศาลชั้นต้นอาศัยอำนาจตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๘๑ และ ๑๖๖ มีคำสั่งให้ยกฟ้องของโจทก์เสีย ในวันนั้นเองหลังจากที่ศาลชั้นต้นได้มีคำสั่งให้ยกฟ้องแล้ว ทนายโจทก์มาได้ยื่นคำร้องขอเลื่อนวันนัดพิจารณาอ้างว่าติดธุระเดินทางไปต่างจังหวัดกลับมาไม่ทันกำหนดนัด
ศาลชั้นต้นสั่งให้ยกคำร้อง ในวันเดียวกันนี้ทนายโจทก์ได้ยื่นคำร้องอีกฉบับหนึ่งว่า เนื่องจากโจทก์จดเวลานัดสืบพยานโจทก์ของศาลผิด จากเวลา ๙ นาฬิกาเป็นเวลา ๑๓.๓๐ นาฬิกา โจทก์มิได้มีเจตนาจะละทิ้งคดี ขอให้ศาลมีคำสั่งให้นัดไต่สวน จำเลยยื่นคำร้องคัดค้านคำร้องของโจทก์ว่าไม่มีเหตุผลสมควร ศาลชั้นต้นทำการไต่สวนคำร้องของโจทก์แล้ว มีคำสั่งให้ยกคดีขึ้นพิจารณาใหม่โดยได้อ่านคำสั่งให้โจทก์ฝ่ายเดียวเมื่อวันที่ ๑๑ กันยายน ๒๕๑๖ วันที่ ๒๕ กันยายน ๒๕๑๖ จำเลยยื่นอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นขอให้ศาลอุทธรณ์กลับคำสั่งศาลชั้นต้น โดยขอให้ยกคำร้องขอให้พิจารณาคดีใหม่ของโจทก์เสีย หรือมีคำสั่งให้ศาลชั้นต้นทำการไต่สวนพยานของจำเลยผู้ร้องคัดค้านให้เสร็จเสียก่อน แล้วจึงมีคำสั่งใหม่ตามรูปคดี
ศาลชั้นต้นไม่รับอุทธรณ์ โดยวินิจฉัยว่าเป็นอุทธรณ์คำสั่งระหว่างพิจารณา จำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์สั่งคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยว่าคำสั่งศาลชั้นต้นที่สั่งให้ยกคดีขึ้นพิจารณาใหม่เป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาจำเลยอุทธรณ์ทันทีไม่ได้ ให้ยกคำร้อง จำเลยฎีกาว่า อุทธรณ์ของจำเลยไม่ใช่อุทธรณ์คำสั่งระหว่างพิจารณา แต่เป็นอุทธรณ์คำสั่งที่ศาลชั้นต้นสั่งวินิจฉัยชี้ขาดข้อกฎหมายเบื้องต้น และอุทธรณ์ของจำเลยเป็นอุทธรณ์ในข้อที่ศาลชั้นต้นก้าวล่วงข้ามไปมิได้ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายว่าด้วยวิธีพิจารณาในศาลชั้นต้นให้ครบถ้วน ไม่ให้โอกาสจำเลยนำพยานเข้าสืบคัดค้าน ซึ่งต้องนำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาใช้บังคับโดยอนุโลม
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าฎีกาในปัญหาข้อแรกของจำเลยที่ว่า คำสั่งของศาลชั้นต้นเป็นคำสั่งวินิจฉัยชี้ขาดปัญหาข้อกฎหมายเบื้องต้นมิใช่คำสั่งระหว่างพิจารณานั้น จำเลยมิได้ยกขึ้นว่ากล่าวมาแต่ชั้นศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาจึงไม่วินิจฉัยในปัญหาข้อนี้ให้ สำหรับประเด็นปัญหาข้อที่สอง เรื่องศาลชั้นต้นไม่ได้ให้โอกาสจำเลยนำพยานเข้าสืบคัดค้านคำร้องของโจทก์นั้น เห็นว่าแม้จะฟังว่ากรณีนี้ไม่ใช่เป็นเรื่องคำขอที่อาจทำได้แต่ฝ่ายเดียว โดยอนุโลมตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๑ (๒) ซึ่งศาลจะต้องให้โอกาสคู่ความอีกฝ่ายหนึ่งคัดค้านเสียก่อนทำคำสั่งก็ตาม แต่กรณีก็ย่อมจะต้องบังคับตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๗ วรรคสองด้วยเช่นเดียวกัน
กล่าวคือ จำเลยจะต้องยกปัญหาข้อนี้ขึ้นว่ากล่าวเสียภายในเวลาไม่ช้ากว่า ๘ วัน นับแต่วันที่จำเลยได้ทราบคำสั่ง คดีนี้ศาลชั้นต้นทำการไต่สวนสืบพยานโจทก์ ๑ ปากเสร็จแล้ว สั่งว่าคดีเสร็จการไต่สวน ให้นัดฟังคำสั่ง ปรากฏตามรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ ๑๐ กันยายน ๒๕๑๖ และศาลชั้นต้นได้อ่านคำสั่งเมื่อวันที่ ๑๑ กันยายน ๒๕๑๖ จึงต้องถือว่าจำเลยได้ทราบการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ผิดระเบียบนั้นแล้ว แต่จำเลยมายื่นอุทธรณ์คำสั่งเอาเมื่อวันที่ ๒๕ กันยายน ๒๕๑๖ จึงล่วงเลยเวลาที่จำเลยอาจจะยกขึ้นว่ากล่าวได้เสียแล้ว ศาลฎีกาจึงเห็นพ้องด้วยในผลของคำสั่งของศาลอุทธรณ์ที่ให้ยกคำร้องขอให้รับอุทธรณ์ของจำเลยเสีย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
