คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ปิดกั้นทางสาธารณะซึ่งเป็นเส้นทางที่ราษฎรหลายหมู่บ้านใช้เป็นทางสัญจรไปมา โดยจำเลยปักดำนาปลูกข้าวลงในทางดังกล่าว เป็นเหตุให้ราษฎรไม่สามารถใช้สัญจรไปมาตามปกติได้โดยสะดวกขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 385, 386จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าที่เกิดเหตุเป็นทางสาธารณะ และจำเลยปลูกข้าวลงในทางสาธารณะ แต่คำบรรยายฟ้องของโจทก์ไม่ครบองค์ประกอบความผิดตามมาตรา 385 และการปลูกข้าวลงในทางสาธารณะไม่เป็นความผิดตามมาตรา 386 พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยมีความผิดตามมาตรา 386จำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาเฉพาะข้อกฎหมายว่าการปลูกข้าวลงในทางสาธารณะจะเป็นการปลูกปักหรือวางสิ่งของเกะกะไว้ในทางสาธารณะตามความหมายในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 386 หรือไม่
เห็นว่าบทบัญญัติในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 386 ใช้คำว่าปลูกปักหรือวางสิ่งของเกะกะไว้ในทางสาธารณะฯ ซึ่งย่อมมีความหมายถึงการตกกล้าหรือปลูกข้าวด้วย การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 386บทบัญญัติในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 386 แตกต่างกับบทบัญญัติในกฎหมายลักษณะอาญา ร.ศ. 127 มาตรา 336 เพราะใช้คำว่าปลูกปักหรือวางสิ่งของเกะกะในทางสาธารณะ จึงย่อมมีความหมายถึงการปลูกข้าวในทางสาธารณะด้วยพิพากษายืน
