คำฟ้องและคำให้การ
ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยเป็นลูกจ้างนายแช่ม เจ้าของปืน และจำเลยได้รับอนุญาตให้มีปืนเช่นเดียวกันนี้เหมือนกัน วันโจทก์หาจำเลยจะไปเลี้ยงกระบือ ไม่มีใครเฝ้าห้างนาเกรงปืนของนายแช่มจะหาย จึงถือเอาไปด้วย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การกระทำของจำเลยเป็นไปในทางเจตนาดี ไม่ควรมีความผิดจึงพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยมีปืนไว้ในความครอบครองต้องมีความผิดแต่จำเลยกระทำด้วยเจตนาดีควรลงโทษอย่างเบา จึงพิพากษากลับ ให้ลงโทษ จำเลย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าตามม.๑๑ แห่ง พ.ร.บ.อาวุธปืนฯ นั้นหมายถึงว่า การที่บุคคลใดมีปืนไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ย่อมเป็นความผิดแล้ว ส่วนที่จำเลยเกรงปืนจะหายนั้นเป็นเพียงเหตุควรปราณีเท่านั้น
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
