คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายจำนวน 6,000 บาท เพราะถูกจำเลยทำร้ายซึ่งศาลทหารได้พิพากษาลงโทษจำเลยไปแล้วจำเลยไม่ยื่นคำให้การภายในกำหนด โจทก์ร้องขอ ศาลมีคำสั่งว่า จำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ และนัดพิจารณาคดีโจทก์ในวันที่ศาลมีคำสั่งนั้น
จำเลยยื่นคำร้องว่า จำเลยถูกควบคุมตัวอยู่ไม่สามารถติดต่อญาติเพื่อหาทนายมาแก้ต่างได้ทัน จึงขอยื่นคำให้การในวันนั้นศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ศาลได้สั่งขาดนัดไปแล้ว เหตุที่อ้างตามคำร้องไม่เป็นเหตุอันควร ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 191 ให้ยกคำร้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ข้อเท็จจริงยังไม่ปรากฏชัดว่าจำเลยจงใจขาดนัดยื่นคำให้การหรือไม่ การปฏิบัติของศาลชั้นต้นยังไม่ถูกต้องให้ไต่สวนข้อเท็จจริงแล้วมีคำสั่งตามที่เห็นสมควรโจทก์ฎีกาว่า จำเลยเพียงขอให้ศาลรับคำให้การ ไม่ได้ขอให้ไต่สวน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์สั่งเช่นนั้นเป็นการเกินคำขอศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยยื่นคำให้การเกินกำหนดนั้นประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 199 มีอยู่ว่า ศาลจะอนุญาตให้ยื่นได้หรือไม่ ต้องพิจารณาว่า การที่จำเลยไม่ได้ยื่นคำให้การภายในกำหนดนั้น เป็นเพราะจำเลยจงใจหรือไม่จงใจ หรือเพื่อมีหรือไม่มีเหตุอันสมควรประการอื่น ซึ่งจะต้องฟังพฤติการณ์เป็นเรื่อง ๆ ไป ถ้าปรากฏว่าการที่จำเลยไม่ได้ยื่นคำให้การภายในกำหนดนั้น มิได้เป็นเพราะจำเลยจงใจหรือว่ามีเหตุประการอื่นที่เกิดความจำเป็นแก่จำเลยอันสมควรผ่อนผันขยายระยะเวลายื่นคำให้การให้ได้ก็ให้ศาลรับคำให้การของจำเลยไว้ เพื่อให้โอกาสแก่จำเลยที่ไม่ได้จงใจขาดนัดต่อสู้คดีได้เต็มภาคภูมิ ฉะนั้น ที่ศาลอุทธรณ์ให้ไต่สวนเช่นนั้น จึงเป็นการชอบแล้วและจะว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาเกินคำขอก็ไม่ได้ เพราะในคำร้องขอยื่นคำให้การของจำเลยได้ชี้แจงเหตุที่ต้องยื่นคำให้การเกินกำหนดซึ่งความจริงจะเป็นเช่นนั้นหรืออย่างไร ศาลย่อมมีอำนาจทำการไต่สวนได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 21(4)
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
