คำฟ้องและคำให้การ
เดิมโจทย์ฟ้องขับไล่จำเลยและบริวารออกจากห้องพิพาท ศาลพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวาร คดีถึงที่สุดแล้ว โจทก์ขอให้ศาลเรียกจำเลยและบริวารมาสอบถามผู้ร้องยื่นคำร้องว่ามิได้เป็นบริวารของจำเลย ผู้ร้องเป็นผู้เช่าโดยตรงจากโจทก์ โจทก์เก็บค่าเช่าจากผู้ร้องตลอดมา ผู้ร้องไม่เคยผิดนัดผิดสัญญา และแถลงว่าเดิมผู้ร้องเป็นภริยาจำเลยแต่ได้หย่าขาดกันโดยคำพิพากษาของศาลประมาณ ๒ ปีเศษแล้ว
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วฟังว่าผู้ร้องอยู่ในห้องพิพาทในฐานะบริวารของจำเลยให้ยกคำร้องของผู้ร้อง
ผู้ร้องอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ผู้ร้องฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ห้องพิพาทจำเลยเป็นผู้ทำสัญญาเช่าต่อโจทก์ และโจทก์ได้ฟัองขับไล่จำเลยและบริวารให้ออกไปจากห้องพิพาท ซึ่งศาลได้พิพากษาให้ขับไล่จำเลยกับบริวารให้ออกไป และจำเลยก็ได้ออกไปแล้ว การที่ผู้ร้องอ้างว่าได้เช่าห้องจากโจทก์นั้นหามีหลักฐานการเช่าแต่อย่างใดไม่ แม้การชำระค่าเช่าผู้ร้องก็ไม่มีหลักฐานอะไรมาแสดงที่ผู้ร้องว่าผู้ร้องกับจำเลยได้หย่าขาดจากกัน จำเลยแยกไปอยู่ที่อื่น ยอมยกห้องพิพาทเป็นสิทธิแก่ผู้ร้อง ก็เป็นการตกลงระหว่างผู้ร้องกับจำเลย โจทก์ไม่ได้รู้เห็นตกลงอะไรด้วย ผู้ร้องอ้างว่าได้ไปติดต่อกับโจทก์ โจทก์ตกลงยอมให้ผู้ร้องอยู่ต่อไปจนครบสัญญาเช่า และได้มีการพูดกันถึงจำนวนเงินในการต่อสัญญาเช่านั้น
ถ้าเป็นจริงดังผู้ร้องว่า ก็เป็นเรื่องที่โจทก์ยอมให้ผู้ร้องในฐานะที่เป็นภริยาของจำเลยได้อยู่ต่อไปจนครบสัญญาเช่าที่จำเลยได้ทำไว้ต่อโจทก์ โดยอาศัยสิทธิของจำเลยที่ยังมีอยู่ตามสัญญาเช่านั้นเองซึ่งถือว่าเป็นการอยู่ในฐานะเป็นบริวารของจำเลย เมื่อศาลพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากห้องพิพาทแล้ว ผู้ร้องซึ่งเป็นบริวารก็ต้องปฏิบัติตามคำพิพากษาและคำบังคับของศาล ผู้ร้องจะอ้างว่าผู้ร้องเป็นบุคคลภายนอกคำพิพากษาที่ให้ขับไล่จำเลยไม่ผูกพันผู้ร้องดังที่ฎีกามานั้นหาชอบไม่ และเรื่องการบอกกล่าวฟ้องร้องนั้น เมื่อผู้ร้องอยู่ในฐานะเป็นบริวารของจำเลย ไม่ใช่อยู่ในฐานะที่เป็นผู้เช่าจากโจทก์ โจทก์ก็ไม่จำต้องบอกกล่าวแก่ผู้ร้องให้ทราบก่อนฟ้องดังที่ผู้ร้องฎีกา
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน .
