คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องของหย่าขาดจากการเป็นสามีภริยากับจำเลย โดยอ้างว่า จำเลยจงใจละทิ้งโจทก์ ไม่ได้ให้ความช่วยเหลืออุปการะเลี้ยงดูโจทก์ตามสมควรเกิน ๑ ปี ฯลฯ
จำเลยให้การต่อสู่คดีว่า โจทก์ไม่ยอมอยู่กับจำเลยเอง กับตัดฟ้องว่าคดีขาดอายุความแล้ว
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า คดีขาดอายุความตาม ป.ม.แพ่งฯมาตรา ๑๕๐๙ จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากการเป็นสามีภริยากัน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีการเห็นว่า เหตุหย่าเพราะสามีจงใจละทิ้งภรรยาหรือสามีไม่ให้ความช่วยเหลืออุปการะเลี้ยงดูภรรยานั้น ตราบใดที่เหตุดังกล่าวแล้วยังคงมีอยู่ ย่อมเป็นเหตุที่เกิดต่อเนื่องกันตลอดมา ก็เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยได้จงใจละทิ้งร้างโจทก์ไปประเทศจีน และเมื่อกลับมาแล้ว ก็มิได้มาอยู่กินกับโจทก์เยี่ยงสามีภรรยา ทั้งมิได้ส่งเสียอุปการะเลี้ยงดูโจทก์ตามสมควร ซึ่งแม้ลำพังแต่เหตุใดเหตุหนึ่งก็เป็นเหตุให้โจทก์ฟ้องหย่าได้แล้ว และจำเลยได้ปฎิบัติต่อโจทก์เช่นนี้ ต่อเนื่องมาจนถึงวันฟ้องคดี แม้จะเป็นเวลาเกินกว่า ๒ ปี คดีโจทก์ก็หาขาดอายุความไม่
