คำฟ้องและคำให้การ
ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยเป็นสามีนางมี จำเลยกับนางมีทะเลาะกันแล้วจำเลยไปอยู่กับพี่ชายจำเลย ต่อมาจำเลยไปเอาไฟจุดเผาชายคาเรือนที่นางมีอยู่เสียหายไป ๒๐ สตางค์ นางมีดับเสียได้ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า เรือนนางมีราคาเล็กน้อยและไม่เป็นเหตุใกล้ต่อภยันตรายแก่ผู้ใดการกระทำของจำเลยเป็นความผิดอันมีโทษเบาตามกฎหมายอาญามาตรา ๑๘๙ ให้ลงโทษฐานทำให้เสียทรัพย์ตามมาตรา ๓๒๔ แต่จำเลยกับนางมีเป็นสามีภริยากัน จำเลยจึงไม่มีโทษตามมาตรา ๕๔ จึงพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาพิพากษาว่า ม.๑๘๙ บัญญัติให้กรณีเช่นนี้เป็นความผิดฐานทำให้เสียทรัพย์ตามมาตรา ๓๒๔,๓๒๕,๓๒๖ มิใช่เพียงให้อาศัยลงโทษตามมาตราดังกล่าวนั้น
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง.
