คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ได้ความตามโจทก์ฟ้องและคำรับสารภาพของจำเลยว่า จำเลยได้ร่อนหาแร่โดยมิได้รับอนุญาต โจทก์ขอให้ลงโทษและริบแร่ของกลาง ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.การทำเหมืองแร่ พ.ศ. ๒๔๖๑ มาตรา ๑๒ และ ก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๕๙ ปรับ ๑๕ บาท และเห็นว่า การร่อนแร่มิได้เป็นความผิดในตัวเอง จึงให้ยกคำขอให้ริบแร่ของกลางเสีย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา, ศาลฎีกาได้วินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่ว่า การที่จะริบแร่ของกลางได้หรือไม่ ต้องวินิจฉัยตามกฎหมายเรื่องการทำเหมืองแร่นั้นเอง จะนำ ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๗ มาใช้หาได้ไม่ แต่ในการขุดร่อนหาแร่โดยกำลังตนมิได้รับใบอนุญาตนี้ กฎหมายในเรื่องการทำเหมืองแร่มิได้บัญญัติให้ริบแร่ของกลางจึงริบไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
