คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๗๒ ม.๕๓ พ.ร.บ.ฝิ่น (ฉบับที่ ๖) ๒๔๙๔ ม.๖
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตาม พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๗๒ ม.๕๓ พ.ร.บ.ฝิ่น (ฉบับที่ ๖) ๒๔๙๔ ม.๖ จำคุก ๓ ปี ปรับ ๑๐ เท่าราคาฝิ่นเป็นเงิน ๒,๑๔๒,๐๐๐ บาท ลดรับ ๑ ใน ๓ คงจำคุก ๑ ปี ปรับ ๑,๔๒๘,๐๐๐ บาท ไม่เสียค่าปรับจำแทน ๑ ปี ตาม ม.๑๘ ฝิ่นของกลางริบ
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าฝิ่นของกลางจับได้ในเรือสินค้าต่างประเทศซึ่งซุกซ่อนไว้ด้านหลังตู้เก็บอาหารแห้งในห้องนอนลูกเรืออยู่รวมด้วยกันทั้งจำเลยรวม ๕ คน ฝ่ายโจทก์ไม่มีพยานรู้เห็นว่าจำเลยเป็นผู้นำฝิ่นของกลางมาซุกซ่อนไว้ คงมีแก่คำรับชั้นสอบสวนโดยลำพังลงโทษจำเลยไม่ได้ ทั้งคดีนี้ก็มีอัตราโทษจำคุกถึง ๑๐ ปีขึ้นไป แม้จำเลยให้การรับสารภาพก็ยังต้องฟังคำพยานโจทก์เบิกความประกอบ แต่คำพยานโจทก์ฟังลงโทษจำเลยไม่ได้ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง แต่ฝิ่นของกลางให้ริบ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาต่อมา ศาลฎีกาได้ประชุมปรึกษาคดีนี้แล้ว เห็นว่าแม้คดีนี้โจทก์ไม่มีพยานยืนยันว่าฝิ่นของกลางเป็นของใครใครนำไปซุกซ่อนไว้ในตู้นั้น แต่โจทก์มีพยานว่าเมื่อค้นฝิ่น ครั้งที่ ๒ ต่อหน้าตำรวจต่อหน้ามูลนายของจำเลยและจำเลยเขียนคำรับเป็นภาษาจีนด้วยตนเอง ครั้งที่ ๓ กับผู้สอบสวน ประกอบทั้งยังแสดงถึงวิธีเอาฝิ่นไปซุกซ่อนไว้ให้ดู โดยการถอดกระดานฝาตู้ชั้นในออกเอาฝิ่นซุกไว้แล้วจึงเอาฝาปิดอย่างเก่าสมกับเป็นผู้เอาฝิ่นไว้เองทั้งจำเลยเป็นผู้ครอบครองกุญแจและจำเลยเป็นผู้รักษากุญแจเอง ศาลฎีกาเชื่อว่าจำเลยได้ทำผิดตามฟ้อง ที่ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยมานั้นถูกแล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นทุกประการ.
