คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาทซึ่งเป็นของพระยาสุรนันทน์นิวัทธกุล ๆ วายชนม์ โจทก์เป็นผู้จัดการมฤดก
จำเลยให้การต่อสู้กรรมสิทธิ์ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วเห็นว่า จำเลยไม่มีกรรมสิทธิ์ในที่ดินรายพิพาทนี้จึงพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวาร
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ก่อนวันนัดแถลงคารม นางแจ้งพะยานโจทก์ได้ยื่นคำร้องต่อศาลฎีกาว่าที่ให้การไว้ที่ศาลแพ่งนั้นไม่จริงขอถอน
ศาลฎีกาเห็นว่า หากเป็นคำร้องของนางแจ้งจริงแต่เมื่อพะยานเบิกความต่อศาลเสร็จแล้ว จนศาลได้พิพากษาคดีไปแล้วจะถอนคำเบิกความนั้นไม่ได้ส่วนข้อที่จำเลยกล่าวว่าพะยานโจทก์หลายปากแต่พะยานได้รับคำบอกเล่านั้น
ศาลฎีกาเห็นว่าในเรื่องชะนิดนี้ซึ่งมีเหตุการณ์เกิดขึ้นตั้ง ๕๐ ปีย่อมจะต้องเป็นเช่นนั้น แต่นอกจากพะยานบุคคลแล้ว โจทก์ยังมีพะยานเอกสารประกอบจึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลล่าง
