คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๓๑ พฤษภาคม พ.ศ.๒๔๗๙ จำเลยทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกัน ขอให้ลงโทษตาม ม.๒๕๔-๒๕๖ -๓๓๕(๑๔) จำเลยคนหนึ่งรับสารภาพ อีกคนหนึ่งปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องโจทก์ไม่เป็นฟ้องตามกฎหมาย จึงพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาว่า แม้ฟ้องโจทก์จะมิได้ระบุสถานที่เกิดเหตุก็ดี จำเลยก็มิหลงข้อต่อสู้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้จำเลยก็ได้คัดค้านฟ้องโจทก์แล้วว่ามิได้ระบุสถานที่เกิดเหตุตาม ม.๑๕๘ ซึ่งโจทก์มีโอกาสที่จะยื่นคำร้องขออนุญาตแก้ฟ้องเสียตาม ม.๑๖๓ -๑๖๔ แต่โจทก์ก็มิได้ปฏิบัติตามที่กฎหมายให้โอกาสไว้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์ ส่วนจำเลยที่ส่งสำเนาฎีกาให้ไม่ได้ ก็ให้พ้นคดีไปด้วย
