คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกับพวกอีกคนหนึ่งยังไม่ได้ตัวมาฟ้องสมคบกันใช้ไม้ตะพดตีทำร้ายร่างกายนายเหม็นฉั่ว บาดเจ็บสาหัสถึงความทุพพลภาพและพยาธิมีอาการประกอบด้วยทุกขเวทนากล้าเกินกว่า ๒๐ วัน และถึงรูปหน้าเสียโฉม ขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๕๖,๖๓ จำเลยต่อสู้ว่า นายเรื่องใช้ไม้ตะพดตีป้องกันตัวไป ๑ ที นายชัยจำเลยมิได้สมคบกันทำร้ายผู้เสียหาย และบาดแผลของผู้เสียหายไม่ถึงบาดเจ็บสาหัส ศาลชั้นต้นฟังว่า นายเรื่องจำเลยทำร้ายร่างกายนายเหม็งโดยมิใช่เป็นการป้องกันตัว นายชัยจำเลยไม่ปรากฎว่ามีส่วนรู้เห็นกับนายเรื่องจำเลยนายชัยจึงไม่ได้ทำผิดด้วย ส่วนบาดแผลของนายเหม็งนั้นเป็นบาดแผลสาหัสตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๕๖ ข้อ ๖ และ ๘ พิพากษาลงโทษจำคุกนายเรื่องจำเลย ๒ ปี และยกฟ้องโจทก์ฉะเพาะตัวนายชัยจำเลย นายเรื่องจำเลยผู้เดียวอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษนายเรื่องจำเลยมีความผิดฐานทำร้ายร่างกายโดยมิใช่ป้องกันตัว แต่เห็นว่าบาดแผลของนายเหม็งยังไม่พอจะถือได้ว่าถึงบาดเจ็บสาหัสตามฟ้องของโจทก์ พิพากษาแก้ว่านายเรื่องจำเลยมีความผิดตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๕๔ ให้ลงโทษจำคุก ๑ ปี และลดโทษให้ ๑ ใน ๓ ที่ให้การเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๕๙ คงจำคุกนายเรื่องจำเลย ๘ เดือน โจทก์ฎีกาว่า บาดแผลของนายเหม็งที่ถูกทำร้ายนั้นถึงบาดเจ็บสาหัส
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า เท่าที่โจทก์นำสืบการรักษาบาดแผลของนายเหม็งยังไม่ได้ความถึงชั้นจะเรียกได้ว่าประกอบด้วยทุกขเวทนากล้าเกินกว่า ๒๐ วันอันจะถือว่าเป็นบาดเจ็บสาหัสได้ ส่วนจะเป็นบาดแผลสาหัสเพราะรูปหน้าเสียโฉมนั้นก็ปรากฎเพียงว่ามีแผลเป็นยาว ๓ ซ.ม.กว้าง ๒ มิล.ม. ที่ขมัยซ้ายของนายเหม็งซึ่งจะเห็นได้ว่าเป็นเพียงแผลเป็นรอยขีดเล็กน้อยและสั้นนิดเดียวไม่ทำให้เสียความงามของใบหน้าอันจะเรียกได้ว่าถึงรูปหน้าเสียโฉมตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๕๖
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
