คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 13, 62, 89, 106, 116 และขอริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 4, 13, 62, 89, 106 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 จำเลยอายุ 15 ปี ลดมาตราส่วนโทษกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 75 ก่อนแล้วลงโทษจำเลยตามมาตรา 13 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 คงจำคุกจำเลย 2 ปี ตามมาตรา 62 มีกำหนด3 เดือน รวมโทษจำคุกจำเลย 2 ปี 3 เดือน ลดโทษให้ 1 ใน 3 ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 1 ปี 6 เดือน ของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า
จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 13, 89 ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 จำเลยอายุ 15 ปี ลดมาตราส่วนโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 75 กึ่งหนึ่ง เป็นจำคุก 2 ปี และจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 62, 106 ลดมาตราส่วนโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 75 ให้กึ่งหนึ่งเป็นจำคุก 3 เดือนรวมจำคุกจำเลย 2 ปี 3 เดือน นอกจากที่แก้ให้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยแยกแยะโดยละเอียดแล้วว่าคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่ลดมาตราส่วนโทษแก่จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 75 ก่อนแล้วจึงกำหนดโทษฐานพยายามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 นั้นเป็นการไม่ถูกต้อง
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาแก้ไขให้กำหนดโทษสำหรับความผิดฐานพยายามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80 ก่อน แล้วจึงลดมาตราส่วนโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 75 ดังนั้นเมื่อรวมกำหนดโทษจำคุกจำเลยจึงเป็น2 ปี 3 เดือน อันเป็นการถูกต้องชอบแล้ว แต่เมื่อศาลอุทธรณ์มิได้พิพากษาแก้ไขคำพิพากษาศาลชั้นต้นเป็นอย่างอื่นอีก ก็ย่อมต้องถือว่าศาลอุทธรณ์พิพากษายืนให้ลดโทษจำเลยในเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่งในสามคงจำคุกจำเลย 1 ปี 6 เดือนด้วย เพราะคดีนี้จำเลยอุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต้นที่ให้ลงโทษจำเลยแต่ฝ่ายเดียวโจทก์มิได้อุทธรณ์ด้วย ศาลอุทธรณ์ย่อมไม่อาจพิพากษาเพิ่มเติมโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 212พิพากษายืน โดยถือว่าศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ลดโทษแก่จำเลยหนึ่งในสามคงจำคุกจำเลย 1 ปี 6 เดือน
