คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยสมคบกันใช้อำนาจด้วยกำลังกายและอาวุธขู่เข็ญฉุดคร่า น.ไปเพื่อการอนาจาร ขอให้ลงโทษตาม ม.๒๗๙-๒๔๓-๖๓ ทางพิจารณาได้ความว่าเจ้าทุกข์ได้ตามจำเลยฐานรักใคร่กันในทางชู้สาว
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาว่า แม้ข้อเท็จจริงจะไม่ได้ความว่าจำเลยฉุดคร่าหรือขู่เข็ญ แต่ก็ได้ความว่าจำเลยใช้อุบายหลอกลวงพา น.ไปก็เป็นองค์ความผิดลงโทษจำเลยตาม ม.๒๗๖ ได้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์หาได้บรรยายในฟ้องว่าจำเลยใช้อุบายทุจจริตหลอกลวงด้วยไม่ แม้จะได้ความว่าจำเลยหลอกลวงก็เป็นการต่างกับที่กล่าวในฟ้อง ก็ลงโทษจำเลยไม่ได้ ตามประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.๑๙๒ วรรค ๒
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
