คำฟ้องและคำให้การ
ข้อเท็จจริงได้ความตามฟ้องและจำเลยทั้ง ๒ รับสารภาพว่าจำเลยทั้ง ๒ รับโค ๑ ตัวไว้โดยรู้อยู่แล้วว่าเป็นของร้าย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ลงโทษจำคุกจำเลยตาม ก.ม.อาญา ม.๓๒๑ ให้จำคุกจำเลยคนละ ๔ ปี ปราณีตาม ม.๕๙ ลดให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก คนละ ๒ ปี โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้คนละ ๕ ปี ตาม ก.ม.อาญา ม.๔๑,๔๒ ฯลฯ
โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยไปทีเดียวโดยไม่รอการลงโทษ
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นให้จำคุกจำเลยคนละ ๒ ปี ลดโทษปราณีตาม ม.๕๙ กึ่งหนึ่ง คงจำคุกคนละ ๑ ปี และให้ลงโทษไปทีเดียวนอกจากนี้ยืน จำเลยทั้ง ๒ ฎีกา ซึ่งศาลฎีกาสั่งให้ศาลชั้นต้นรับฎีกา เพราะเป็นเรื่องที่ศาลอุทธรณ์แก้มากไม่ต้องห้ามตาม ม.๒๑๘,๒๒๐
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าข้อเท็จจริงที่จำเลยอ้างเป็นเหตุขอให้รอการลงโทษว่าตาบอดและต้องหาเลี้ยงบุตรนั้นไม่ปรากฎในท้องสำนวนดังข้อที่จำเลยกล่าวอ้างขึ้นมาที่ไหนเลย จึงรับฟังว่าความจริงเป็นดังข้ออ้างของจำเลยไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ให้ยกฎีกาจำเลย