คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๔๑ และพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. ๒๔๙๗ มาตรา ๓
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วให้ประทับฟ้องไว้พิจารณา จำเลยให้การปฏิเสธ
ศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้แล้ว ให้งดสืบพยานโจทก์จำเลยแล้ววินิจฉัยว่า คดีโจทก์ขาดอายุความ และฟ้องโจทก์ในความผิดฐานฉ้อโกงเคลือบคลุมด้วย พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า คดีตามฟ้องในความผิดฐานฉ้อโกงไม่ขาดอายุความแต่ฟ้องโจทก์ไม่ครบองค์ประกอบความผิดฐานฉ้อโกง เป็นฟ้องที่ไม่อาจลงโทษจำเลยได้พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาในชั้นฎีกาว่า ฟ้องโจทก์ในข้อหาความผิดฐานฉ้อโกงเป็นฟ้องที่สมบูรณ์ตามกฎหมายหรือไม่ ความผิดในข้อหานี้โจทก์บรรยายฟ้องสรุปได้ว่าจำเลยลงชื่อสั่งจ่ายเช็คเอง และมอบเช็คดังกล่าวให้กับโจทก์เพื่อชำระหนี้ โจทก์นำเช็คไปขึ้นเงิน แต่ธนาคารตามเช็คปฏิเสธการจ่ายเงิน ต่อมาเมื่อต้นเดือนมกราคม ๒๕๒๕ โจทก์ทราบจากธนาคารตามเช็คว่า เช็คตามฟ้องเป็นของบุคคลภายนอก ไม่ใช่ของจำเลยเพราะจำเลยไม่มีบัญชีเงินฝาก จำเลยไม่มีอำนาจลงลายมือชื่อสั่งจ่ายเช็คการกระทำของจำเลยเป็นการกระทำโดยทุจริตหลอกลวงโจทก์ด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จ ปกปิดข้อความจริงให้ได้ไปซึ่งทรัพย์สินของโจทก์ ดังนี้ เห็นว่าฟ้องของโจทก์ไม่ได้บรรยายให้ปรากฏว่าจากการกระทำของจำเลยนั้น
จำเลยได้ทรัพย์สินอะไรไปจากโจทก์ หรือ โจทก์ต้องถอน ทำลายเอกสารสิทธิอะไรไปบ้างซึ่งเป็นสาระสำคัญที่จะต้องกล่าวถึง แม้ฟ้องจะบรรยายว่าจำเลยลงลายมือชื่อสั่งจ่ายในเช็คของบุคคลภายนอกที่จำเลยไม่มีอำนาจสั่งจ่าย เพราะจำเลยไม่มีบัญชีเงินฝากในธนาคารตามเช็คและมอบเช็คให้โจทก์เพื่อชำระหนี้ก็ตาม แต่ก็ไม่ได้ความว่าเป็นการชำระหนี้อะไร มีมูลหนี้เกี่ยวข้องกันระหว่างโจทก์กับจำเลยอย่างไรอันพอจะแสดงให้เห็นว่าจำเลยได้ทรัพย์สินไปจากโจทก์เนื่องจากถูกจำเลยหลอกลวง ถือได้ว่าเป็นฟ้องที่ไม่ได้บรรยายการกระทำทั้งหลายที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิด ข้อเท็จจริงและรายละเอียดเกี่ยวกับสิ่งของที่เกี่ยวข้องด้วยพอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดีซึ่งไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๕๘(๕)
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
