คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยกับ ด.แล ป. (ผู้ตายทั้ง ๒) วิวาททำร้ายกันขึ้น ด.ถูกทำร้าย ๒ แห่งรักษาตัว ๑๓ วัน ก็ขาดใจตาย ป.ถูกทำร้าย ๗ แห่งขาดใจตายในคืนนั้น ศาลเดิมทำความเห็นลงโทษจำคุกจำเลยคนละ ๗ ปี ตามมาตรา ๒๕๑ ศาลพระราชอาญาตัดสินจำคุกจำเลยคนละ๑๕ ปีตามมาตรา ๒๕๑
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าศาลเดิมลงโทษจำเลยแรงเกินไป จึงตัดสินจำคุกจำเลยคนละ ๗ ปี ตามมาตรา ๒๕๑ แลลดโทษนายเลื่อนจำเลยเสียกึ่งหนึ่งตามมาตรา ๕๙ คงจำคุกแต่เพียง ๓ ปี ๖ เดือน เพราะนายเลื่อนได้พยายามแก้ไขให้บรรเทาผลร้ายที่กระทำลงไปนั้น โจทย์ฎีกาว่า จำเลยควรมีผิดตามมาตรา ๒๔๙ ส่วนนายเภาจำเลยนั้นฎีกาว่าไม่ควรมีผิดถึงจะผิดก็ควรลงโทษตามมาตรา ๒๕๓
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าตามคำพยานหลักฐานปรากฎว่าได้เกิดฆ่ากันตายโดยไม่เจตนาในขณะที่วิวาทกัน แลนายเภาเปนผู้ลงมือฟันผู้ตายมีผิดตามมาตรา ๒๕๑
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
