คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยซึ่งเป็นบุคคลต่างด้าว ได้เดินทางจากประเทศเมียนม่า (พม่า) เข้ามาในราชอาณาจักรไทยทางชายแดนบริเวณเขตท้องที่อำเภอสังขละ จังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งไม่ใช่ช่องทางด่านตรวจคนเข้าเมืองเขตท่า สถานี หรือท้องที่ที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยประกาศในราชกิจจานุเบกษาโดยจำเลยไม่มีหนังสือเดินทางหรือเอกสารใช้แทนหนังสือเดินทางอันถูกต้องไม่ยื่นรายการตามแบบที่กำหนดในกฎกระทรวงและผ่านการตรวจอนุญาตของพนักงานเจ้าหน้าที่ด่านตรวจคนเข้าเมืองอันเป็นการฝ่าฝืนต่อกฎหมายภายหลังจำเลยได้เข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยผิดกฎหมายแล้ว จำเลยได้เข้าพักอาศัยที่จังหวัดกาญจนบุรีและเดินทางเข้ามาพักอาศัยอยู่ที่บ้านเลขที่ 1284 ซอยเฉลิมพร
ถนนจันทร์ แขวงทุ่งวัดดอน เขตสาธร กรุงเทพมหานคร โดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่และได้ปลอมดวงตราประทับรูปสิงห์ มีข้อความว่า อำเภอสวนผึ้งรบ.เป็นรูปดวงตราและลายอยู่ในวงกลมสีแดง ซึ่งเป็นดวงตราของเจ้าพนักงานฝ่ายปกครองอำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรีเพื่อใช้ในการปลอมเอกสารราชการให้ผู้ที่พบเห็นหลงเชื่อว่าเป็นดวงตราของเจ้าพนักงานที่แท้จริง และปลอมเอกสารหนังสือรับรองที่อนุญาตทำงานเฉพาะบุคคลอยู่พื้นที่สูงใช้ในกรณีไปทำงานนอกพื้นที่ควบคุม อันเป็นเอกสารราชการซึ่งเจ้าพนักงานอำเภอสวนผึ้งทำขึ้นและรับรองในหน้าที่โดยทำปลอมขึ้นทั้งฉบับ พิมพ์ข้อความระบุว่า นายอำเภอสวนผึ้งจังหวัดราชบุรี อนุญาตให้จำเลยไปทำงานนอกพื้นที่ควบคุมและใช้ดวงตราปลอมดังกล่าวประทับลงในเอกสารหนังสือรับรองที่อนุญาตทำงานเฉพาะบุคคลอยู่พื้นที่สูงใช้ในกรณีไปทำงานนอกพื้นที่ควบคุม ซึ่งจำเลยทำปลอมขึ้นพร้อมกับลงลายมือชื่อนายไชยกุล
ตั้งทอง ปลัดอำเภอรักษาราชการแทนนายอำเภอสวนผึ้งปลอมลงในเอกสารราชการดังกล่าวและใช้เอกสารราชการดังกล่าวแสดงต่อร้อยตำรวจโทสุภาพ ดีดอม กับพวก ซึ่งเป็นเจ้าพนักงานตรวจคนเข้าเมืองเพื่อให้หลงเชื่อว่า เป็นเอกสารราชการที่แท้จริงในประการที่น่าจะก่อให้เกิดความเสียหายแก่ร้อยตำรวจโทสุภาพ ดีดอม กับพวก เจ้าพนักงานอำเภอสวนผึ้ง เจ้าพนักงานตรวจคนเข้าเมืองและประชาชน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 251,252, 265, 268, 91, 33 พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522มาตรา 11, 12, 18, 62, 81 ริบของกลางจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 251, 252, 265, 268 วรรคสอง พระราชบัญญัติคนเข้าเมืองพ.ศ. 2522 มาตรา 11, 12 วรรคหนึ่ง (1), 18 วรรคสอง,62 วรรคหนึ่ง, 81 การกระทำของจำเลยเป็นความผิดหลายกรรมให้เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91ฐานเป็นบุคคลต่างด้าวเข้ามาในราชอาณาจักรโดยไม่ผ่านช่องทางและไม่ยื่นแบบรายการที่กำหนดไว้และไม่ผ่านการตรวจของพนักงานเจ้าหน้าที่จำคุก 4 เดือน
ฐานเป็นบุคคลต่างด้าวอยู่ในราชอาณาจักรโดยไม่ได้รับอนุญาต จำคุก 4 เดือน ฐานปลอมดวงตรา จำคุก 3 ปี ฐานใช้ดวงตราปลอมจำคุก 3 ปี ฐานปลอมเอกสารราชการและใช้เอกสารราชการปลอมให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 268 วรรคสอง จำคุก 3 ปี รวมจำคุก 9 ปี 8 เดือนลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก4 ปี 10 เดือน ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ขอให้ลงโทษสถานเบาศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดฐานปลอมเอกสารราชการและทำดวงตราปลอม ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 265, 251 กระทงหนึ่ง ซึ่งโทษตามมาตรา 251 เป็นบทหนักกับมีความผิดฐานใช้เอกสารราชการปลอมและใช้ดวงตราปลอมตามมาตรา 268 วรรคสอง ประกอบด้วยมาตรา 265 และมาตรา 252อีกด้วยซึ่งโทษตามมาตรา 252 เป็นบทหนัก ตามมาตรา 263ให้ลงโทษตามมาตรา 251 กระทงเดียว จำคุก 3 ปี รวมจำคุก 3 ปี8 เดือน ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามมาตรา 78 คงจำคุก 1 ปี 10 เดือนนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่โจทก์ฎีกาว่าความผิดฐานปลอมดวงตราของเจ้าพนักงานและความผิดฐานปลอมเอกสารราชการเป็นความผิดต่างกรรมกัน ต้องเรียงกระทงลงโทษตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นนั้น เห็นว่า จากมูลคดีที่โจทก์กล่าวอ้างมาในคำฟ้องว่า จำเลยปลอมหนังสือรับรองที่อนุญาตทำงานเฉพาะบุคคลอยู่พื้นที่สูงใช้ในกรณีไปทำงานนอกพื้นที่ควบคุมซึ่งเป็นเอกสารราชการและยังได้ปลอมดวงตราของเจ้าพนักงานฝ่ายปกครองอำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี แล้วประทับดวงตราปลอมดังกล่าวลงในหนังสือรับรองที่อนุญาตทำงานเฉพาะบุคคลอยู่พื้นที่สูงใช้ในกรณีไปทำงานนอกพื้นที่ควบคุมที่ปลอมขึ้นเช่นกันดังกล่าวนั้นพฤติการณ์แห่งคดีเห็นได้ว่าจำเลยกระทำการดังกล่าวก็ด้วยมีเจตนาที่จะปลอมหนังสือรับรองที่อนุญาตทำงานเฉพาะบุคคลอยู่พื้นที่สูงใช้ในกรณีไปทำงานนอกพื้นที่ควบคุมทั้งฉบับให้สำเร็จบริบูรณ์เท่านั้น กรณีหาได้มีการกระทำอื่นใดอีกดังเช่นที่โจทก์ฎีกาไม่ ฉะนั้น การกระทำของจำเลยจึงเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบทพิพากษายืน
