คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ที่ ๑ ฟ้องว่าได้ทำนาส่วนของโจทก์ที่ ๒ ผู้เป็นภรรยา และได้ทำคันดินกั้นน้ำในที่ว่างเปล่าไม่มีเจ้าของเพื่อประโยชน์แก่การทำนานั้น จำเลยทำลายคันดินนั้นพังเกือบหมดทำให้น้ำไหลเข้าท่วมที่นาจนโจทก์ไม่อาจปลูกข้าวได้ ขอให้บังคับจำเลยใช้ค่าเสียหายและทำคันดินให้อยู่ในสภาพเดิมและให้ห้ามจำเลยมิให้เกี่ยวข้อง โจทก์ที่ ๒ ร้องขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม ศาลอนุญาต
จำเลยให้การว่าไม่ได้ทำลายคันดินนั้น และว่าน้ำเข้ามาโจทก์จากทางอื่น
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์และให้ถมคันกั้นน้ำให้อยู่ในสภาพกั้นน้ำได้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยฎีกาในข้อกฏหมายของจำเลยที่ว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องแทนนางสังวาลย์ผู้เป็นภรรยาไม่จดทะเบียนของโจทก์ว่า ความข้อนี้จำเลยมิได้ยกเป็นข้อต่อสู้ไว้แต่ต้น จึงไม่มีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยชั้นฎีกา อย่างไรก็ดี ที่นาที่จำเลยทำให้โจทก์ไม่สามารถทำนาได้นั้น แม้ไม่ใช่สินบริคณห์ก็จริง แต่โจทก์ก็ไม่ได้ฟ้องเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดิน โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหาย โจทก์มีส่วนได้เสียในที่นานี้เพราะโจทก์ทำนาร่วมกับนางสังวาลย์ โจทก์จึงมีสิทธิ์ฟ้องได้ในนามของตนเอง นางสังวาลย์เข้ามาเป็นโจทก์ร่วมตามสิทธิของตนตาม ป.วิ.แพ่ง มาตรา ๕๗ เพราะมีส่วนได้เสีย ส่วนข้อที่จำเลยฎีกาว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมนั้น
ศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องของโจทก์ชัดแจ้งซึ่งสภาพแห่งข้อหาพอที่จำเลยจะต่อสู้คดีได้แล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน.
