คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบุกรุกเข้าไปปักดำข้าวลงในนา ๒ กะปิ้ง ตำบลเกาะจัน จังหวัดปัตตานี ซึ่งเป็นของโจทก์ขอให้ศาลแสดงว่าที่นาพิพาทเป็นของโจทก์ ขับไล่จำเลยและห้ามมิให้เกี่ยวข้อง จำเลยต่อสู้ว่านาพิพาท ๑ แปลงชื่อกือลงปือชา โจทก์มอบที่นาแปลงนี้ให้จำเลยเข้าทำนาต่างดอกเบี้ยส่วนที่นาอีกแปลงชื่อกือลงปูชูเป็นนาของนางมือแย จำเลยมิได้เกี่ยวข้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าโจทก์จำเลยพิพาทกันในคดีเรื่องนี้เฉพาะนาแปลงที่ชื่อกือลงบือชาแปลงเดียว และฟังข้อเท็จจริงว่าโจทก์ได้มอบนาแปลงพิพาทให้จำเลยทำต่างดอกเบี้ย ไม่ใช่เรื่องบุกรุกหรือละเมิด พิพากษายกฟ้องโจทก์ที่ขับไล่และห้ามมีให้จำเลยเกี่ยวข้องในนาพิพาท ฯลฯ
โจทก์อุทธรณ์เห็นว่าการกู้ยืมเงินตามที่จำเลยกล่าวอ้างมิได้มีหลักฐานแห่งการกู้ยืมเป็นหนังสืออย่างใด แม้จะฟังตามข้อต่อสู้ของจำเลย หนี้รายนี้จำเลยก็ไม่พึงฟ้องร้องบังคับคดีได้ การที่โจทก์มอบนาให้จำเลยทำต่างดอกเบี้ย จำเลยก็ไม่มีสิทธิจะยึดถือเอาที่ดินของโจทย์ได้ พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ขับไล่จำเลยและห้ามมิให้จำเลยและบริวารเกี่ยวข้องต่อไป ฯลฯ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้จำเลยยอมรับอยู่แล้วว่าที่นาแปลงพิพาทเป็นของโจทก์ มิได้โต้แย้งสิทธิในเรื่องความเป็นเจ้าของ ดังนั้น เมื่อโจทก์เรียกร้องจำเลยก็ต้องมอบคืน เว้นไว้แต่จะมีเหตุพิเศษตามกฎหมายอันจะพึงโต้แย้งการเรียกคืนของโจทก์ได้ จำเลยมิได้กล่าวอ้างถึงสิทธิทางทะเบียน คงอ้างสิทธิโดยข้อสัญญาเพียงประการเดียวว่า โจทก์กู้เงินจำเลยไป ๕,๐๐๐ บาท และยอมให้นาทำต่างดอกเบี้ย ข้อสัญญาที่ว่านี้ แม้จะมีอยู่จริงก็มีได้ทำเป็นหนังสือ จำเลยจะยืนยันให้ศาลบังคับคดีให้แก่จำเลยตามกฎหมายอันเกี่ยวด้วยเรื่องเอกเทศสัญญาว่าเป็นสัญญาอะไรไม่ได้ทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นสัญญาจำนำ จำนอง ขายฝาก กู้ยืม จำเลยจึงไม่อาจฟ้องขอให้บังตับโจทก์ใช้ต้นเงินกู้ให้แก่จำเลยได้ เพราะขาดหลักฐานเป็นหนังสือตาม ป.พ.พ. มาตรา ๖๕๓ เห็นว่าคดีไม่มีเหตุผลพิเศษประการใดตามกฎหมายในอันที่จำเลยจะโต้แย้งไม่ยอมคืนที่นาแปลงพิพาทให้แก่โจทก์
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
