เนื้อความคำพิพากษา
โจทย์ฟ้องขอให้ศาลเรียกประกันทัณฑบนจากจำเลยตามกฎหมายอาญา ม.๓๐ ฯลฯ ศาลต่างประเทศฟังว่าจำเลยพึ่งเข้ามาอยู่ในเมืองไทยเพียง ๑ เดือน ยังไม่มีงานทำ เห็นว่าไม่ใช่ความมุ่งหมายของ ม.๓๐ ที่จะให้เรียกประกันจากจำเลย ตัดสินยกฟ้องโจทย์ ศาลอุทธรณ์ตัดสินยืน โจทย์ฎีกาข้อกฎหมายว่าการกระทำของจำเลยนี้ต้องด้วย ม. ๓๐ ฐานเป็นคนจรจัดแล้วศาลมีอำนาจเรียกประกันทัณฑ์บนจากจำเลยได้ ฎีกาเห็นว่า จริงอยู่คนจรจัดไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่งแลไม่ปรากฎการทำมาหาเลี้ยงชีพนั้นย่อมเข้าอยู่ในเกณฑ์ของ ม.๓๐ ซึ่งศาลมีอำนาจที่จะบังคับเรียกประกันทัณฑ์บนได้ แต่การที่จะใช้อำนาจนั้น ต้องแล้วแต่ดุลพินิจของศาลที่จะใช้ตามพฤติการเป็นเรื่อง ๆ เรื่องนี้ศาลล่างเห็นว่ายังไม่ควรบังคับให้เรียกประกันทัณฑ์บนจากจำเลย ไม่มีเหตุอันสมควรที่ศาลฎีกาจะแก้ไข จึงให้ยกฎีกาโจทย์ในข้อที่ให้เรียกประกันทัณฑ์บน
