คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเช่าบ้านเลขที่ 58 ของโจทก์มีกำหนด 1 ปีนับแต่ 1 ธันวาคม 2501 ในอัตราค่าเช่าเดือนละ 2,000 บาทและเช่าเครื่องใช้กับเครื่องตบแต่งบ้านเช่าด้วยในอัตราค่าเช่าอีกเดือนละ 3,000 บาท เพื่อทำเป็นสถานที่บริการนวดและอาบน้ำจำเลยหยุดกิจการค้าแต่เดือนมิถุนายน 2502 คงค้างชำระค่าเช่าตั้งแต่เดือนมิถุนายนจนถึงเดือนสิงหาคม 2502 ซึ่งเป็นวันส่งมอบทรัพย์ที่เช่าคืนให้โจทก์ เป็นเวลา 3 เดือน เงิน 15,000 บาทขอให้ศาลบังคับจำเลยให้การว่า เช่าจริงดังฟ้อง โจทก์รับชำระค่าเช่าจากจำเลยครบทั้งปีแล้ว ปรากฏตามหลักฐานใบเสร็จรับเงินงวดสุดท้าย ประจำเดือนกันยายน ตุลาคม พฤศจิกายน 2502 ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า
จำเลยได้เช่าบ้านและเครื่องใช้ของโจทก์ตั้งแต่ 1 ธันวาคม 2501 จริง แต่จำเลยเปิดกิจการบริการนวดและอาบน้ำได้เพียง 51 วัน ก็ต้องหยุดเพราะตำรวจสั่งปิด ส่วนปัญหาที่ว่าโจทก์ได้รับเงินค่าเช่าจากจำเลยครบ 1 ปีหรือไม่นั้นจำเลยมีหลักฐานใบรับเงินค่าเช่าบ้านมาแสดงต่อศาล 1 ฉบับ คือฉบับเดือนธันวาคม ฉบับเดือนมกราคม ฉบับเดือนกุมภาพันธ์ และฉบับสุดท้ายสำหรับค่าเช่าเดือนกันยายน ตุลาคม พฤศจิกายน 2502ใบเสร็จนอกนั้นจำเลยว่าโจทก์ขอผัดไป และพอดีใบเสร็จหมด ศาลชั้นต้นจึงเห็นว่าจำเลยมีใบเสร็จรับเงินค่าเช่า 3 เดือนสุดท้ายแห่งสัญญาเช่ามาแสดง เป็นการได้ข้อสันนิษฐานของกฎหมายว่า โจทก์ได้รับชำระหนี้ (ค่าเช่า) ในระยะก่อน ๆ นั้นด้วย โจทก์ไม่มีพยานนำสืบหักล้างข้อสันนิษฐานอันเป็นคุณแก่จำเลยได้ ฟังว่าจำเลยชำระค่าเช่าในระยะก่อน ๆ นั้นด้วย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาพิเคราะห์แล้วเห็นว่า เมื่อปรากฏว่าจำเลยได้ชำระค่าเช่าเดือนสุดท้ายตามสัญญาเช่าให้แก่โจทก์แล้ว ก็ต้องด้วยข้อสันนิษฐานว่าจำเลยได้ชำระค่าเช่าในระยะก่อน ๆ แก่โจทก์แล้วดังที่ศาลทั้งสองวินิจฉัยมา ข้อที่โจทก์กล่าวอ้างในฎีกาว่า การที่โจทก์ออกใบรับเงินค่าเช่า 3 เดือนสุดท้ายของสัญญาเช่าให้แก่จำเลยก็เพื่อสะดวกในการที่จะไม่ต้องไปเก็บค่าเช่าจากจำเลยอีกนั้น เป็นเหตุผลที่รับฟังไม่ได้ ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน
