คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 142 335, 90ริบกุญแจของกลาง
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 142, 335 (1)(8) ลงโทษตามมาตรา 335 วรรคสองซึ่งเป็นบทหนัก จำคุกจำเลย 5 ปี ของกลางริบ
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วเห็นว่า จำเลยเข้าใจผิดคิดว่ารถจักรยานยนต์ของกลางเป็นของจำเลย จึงขาดเจตนา พิพากษากลับให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคดีมีปัญหาว่า จำเลยเอารถจักรยานยนต์ของกลางไปโดยเจตนาทุจริตหรือไม่ ปัญหาข้อนี้ได้ความว่าสิบตำรวจโทสถาพร อารยภิชาติ เห็นจำเลยจูงรถจักรยานยนต์ของกลางซึ่งเป็นรถที่เจ้าหน้าที่ตำรวจยึดไว้ไปจากที่จอดรถหน้าสถานีตำรวจนครบาลพระโขนง จึงรายงานให้ร้อยตำรวจเอกอารักษ์ ชิณโชติทราบ ร้อยตำรวจเอกอารักษ์จึงให้สิบตำรวจโทสถาพรกับเจ้าหน้าที่ตำรวจอีก 2 นาย ติดตามไป สิบตำรวจโทสถาพรกับพวกตามไปทันจำเลยในซอยอ่อนนุช ซึ่งอยู่ห่างจากสถานีตำรวจดังกล่าวประมาณ 400 เมตร ขณะจำเลยกำลังจูงรถจักรยานยนต์ของกลางอยู่จำเลยไม่ได้โต้เถียงว่านึกว่าเป็นรถของจำเลย แต่พูดว่ารถของจำเลยมีเยอะแยะร้อยตำรวจเอกอารักษ์ขอใบอนุญาตขับขี่และสำเนาทะเบียนรถ
จำเลยไม่มีแสดงจากข้อเท็จจริงดังกล่าวแสดงว่าจำเลยเอารถจักรยานยนต์ของกลางไปโดยเจตนาทุจริต ที่จำเลยต่อสู้คดีว่า เวลาจำเลยจะไปดื่มสุราจำเลยจะนำรถจักรยานยนต์ของจำเลยไปจอดไว้ที่สถานีตำรวจนครบาลพระโขนง เมื่อดื่มสุราเสร็จ จะนั่งรถเมล์มาลงที่หน้าสถานีตำรวจดังกล่าวและนำรถกลับบ้านแต่วันเกิดเหตุนั้น จำเลยไม่ได้นำรถของจำเลยไปจอดจึงไม่มีเหตุที่จำเลยจะไปนำรถของกลางไปจากสถานีตำรวจดังกล่าว ที่จำเลยอ้างว่าเคยมีรถจักรยานยนต์ตามเอกสารหมาย ล.1 นั้น ก็เป็นรถคนละยี่ห้อ คนละสีกับรถจักรยานยนต์ของกลาง และไม่ใช่รถของจำเลย ส่วนใบอนุญาตขับขี่รถตามเอกสารหมาย ล.2 ก็เป็นใบอนุญาตที่ออกให้แก่จำเลยภายหลังวันเกิดเหตุที่จำเลยอ้างว่าก่อนจะนำรถจักรยานยนต์ของกลางไป
จำเลยได้ไปพูดคุยกับจ่าสิบตำรวจประยุทธที่สถานีตำรวจแห่งนั้น ก็ปรากฏว่าจำเลยรู้จักกับจ่าสิบตำรวจประยุทธในฐานะที่เป็นลูกค้ามาตัดรองเท้ากับจำเลย และรู้จักกันตามธรรมดาเท่านั้น จึงไม่มีเรื่องอะไรที่จำเลยจะต้องไปพูดคุยกับจ่าสิบตำรวจประยุทธที่สถานีตำรวจเมื่อดื่มสุราเสร็จทั้งจะคุยกันเรื่องอะไรจำเลยก็จำไม่ได้ จึงส่อแสดงไปในทางที่ว่เป็นวิธีการที่จำเลยจะนำรถของกลางไปโดยไม่ให้ผู้ใดเกิดความสงสัย ที่จำเลยอ้างว่าเมาสุรามากนั้นก็ปรากฏว่าจำเลยเดินจูงรถจักรยานยนต์ของกลางไปจากสถานีตำรวจเป็นระยะทางประมาณ 400 เมตรได้ และเมื่อถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจจับกุมแล้วจำเลยก็จูงกลับมาที่สถานีตำรวจได้ จึงแสดงว่าจำเลยไม่ได้จูงรถจักรยานยนต์ของกลางไปเพราะความเมาสุรา ข้อต่อสู้ของจำเลยที่ว่าเข้าใจผิดคิดว่ารถจักรยานยนต์ของกลางเป็นรถของจำเลย จำเลยไม่มีเจตนาทุจริตจึงฟังไม่ขึ้น คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาโจทก์ฟังขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับ ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น.
