คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า นายเจือ พูลจันทร์ ลูกจ้างโจทก์ได้รับบาดเจ็บหลังจากทำงานตามหน้าที่เสร็จแล้ว ถือไม่ได้ว่าได้รับอันตรายแก่กายเนื่องจากการทำงานให้แก่โจทก์ แต่พนักงานเงินทดแทนของจำเลยได้มีคำสั่งเงินทดแทนที่ ๔๓๕/๒๕๒๔ ให้โจทก์จ่ายค่าทดแทนและค่ารักษาพยาบาล โจทก์จึงได้อุทธรณ์ต่อจำเลย จำเลยได้มีคำสั่งอุทธรณ์เงินทดแทนที่ ๒๓/๒๕๒๕ ยืนตามคำสั่งเงินทดแทนซึ่งเป็นคำวินิจฉัยที่ไม่ชอบ ขอให้เพิกถอนคำสั่งอุทธรณ์เงินทดแทนที่ ๒๓/๒๕๒๕
จำเลยให้การว่า คำวินิจฉัยของจำเลยชอบด้วยข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายแล้ว ขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงเป็นยุติว่า นายเจือ พูลจันทร์ เป็นลูกจ้างของโจทก์มีหน้าที่ทำความสะอาดอุปกรณ์รถจักรดีเซล วันเกิดเหตุนายเจือไปทำงานตามปกติ เมื่อทำความสะอาดจักรดีเซลตามหน้าที่แล้วไปนั่งพักที่บริเวณที่จัดไว้ ต่อมานายเจือจะนำเสื้อที่สวมใส่อยู่ไปตากที่ราวตากผ้า ได้ก้าวเดินไปตามม้ายาว แต่ระหว่างที่เดินไปนั้นม้ายาวพลิกตะแคงลง เป็นเหตุให้นายเจือได้รับอันตรายแก่กายคือข้อเข่าซ้ายเคลื่อน เอ็นขาด ต้องหยุดพักรักษาตัวตั้งแต่วันที่ ๒ กันยายน ๒๕๒๔ ถึงวันที่ ๘ ตุลาคม ๒๕๒๔
ศาลฎีกาเห็นว่า การที่นายเจือทำความสะอาดรถจักรดีเซลตามหน้าที่แล้วไปนั่งพัก และนำเสื้อที่สวมจะไปตากที่ราวตากผ้า มิใช่ผลธรรมดาที่คนงานที่ทำงานเช่นนายเจือจะต้องทำเช่นนั้น การที่นายเจือเดินไปตามม้ายาว ม้ายาวพลิกตะแคงจนนายเจือได้รับบาดเจ็บนั้นมิได้เกี่ยวกับการปฏิบัติหน้าที่การงานของนายเจือจึงถือไม่ได้ว่าได้รับอันตรายแก่กายเนื่องจากการทำงานให้แก่นายจ้าง ตามความหมายของคำว่า "ประสบอันตราย" ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ ๑๖ เมษายน ๒๕๑๕ ข้อ ๒ คำพิพากษาศาลแรงงานกลางไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับ ให้เพิกถอนคำสั่งอุทธรณ์เงินทดแทนที่ ๒๓/๒๕๒๔ลงวันที่ ๙ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๕ และคำสั่งเงินทดแทนที่ ๔๓๕/๒๕๒๔ ลงวันที่ ๑๒ พฤศจิกายน ๒๕๒๔
