คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้ทำสัญญาขายสิ่งปลูกสร้างบนที่ดินของผู้อื่นซึ่งจำเลยเช่าตั้งร้านอาหารชื่อแซบอีหลี และซึ่งจำเลยมีใบอนุญาตตั้งสถานบริการสามารถจำหน่ายสุรา น้ำชา โดยมีการแสดงเพื่อการบันเทิงในร้านนี้ได้ จำเลยได้ทำสัญญาว่า จำเลยยอมโอนใบอนุญาตตั้งสถานบริการให้โจทก์แต่โอนไม่ได้เพราะระเบียบและกฎหมาย จำเลยยินยอมต่อใบอนุญาตให้ตั้งสถานบริการให้โจทก์ตลอดไป ในปี 2524 จำเลยไม่ยอมต่อใบอนุญาตตั้งสถานบริการทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้บังคับให้จำเลยทั้งสองโอนใบอนุญาตตั้งสถานบริการดังกล่าวให้แก่โจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่า ไม่ได้ตกลงโอนใบอนุญาตตั้งสถานบริการให้โจทก์ สัญญาที่โจทก์นำมาฟ้องมีเงื่อนไขไม่ชอบด้วยกฎหมายขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน
ตกเป็นโมฆะ จำเลยไม่ผิดสัญญา โจทก์ไม่มีสิทธิบังคับจำเลยให้ต่อใบอนุญาตตั้งสถานบริการหรือโอนใบอนุญาตให้โจทก์ได้ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติสถานบริการ พ.ศ. 2509 มาตรา 4 ซึ่งแก้ไขโดยพระราชบัญญัติสถานบริการ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2521 ได้ บังคับห้ามมิให้ผู้ใดตั้งสถานบริการ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่การขออนุญาต เงื่อนไขในการขออนุญาตและการขอต่ออายุใบอนุญาตให้เป็นไปตามที่กำหนดในกฎกระทรวง โดยได้กำหนดคุณสมบัติของผู้ขอไว้หลายประการดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา 6 หากผู้ใดฝ่าฝืนคือไม่ได้รับอนุญาตมีโทษตามมาตรา 26 เห็นได้ว่าใบอนุญาตให้ตั้งสถานบริการเป็นใบอนุญาตเฉพาะตัวของผู้รับอนุญาตโดยเฉพาะจะขออนุญาตแทนกันไม่ได้และพระราชบัญญัติฉบับนี้ก็มิได้มีบทบัญญัติให้โอนใบอนุญาตกัน
แสดงให้เห็นถึงเจตนารมณ์ของกฎหมายว่าไม่ประสงค์ให้โอนใบอนุญาตกัน แม้ใบอนุญาตให้ตั้งสถานบริการเป็นทรัพย์สิน แต่ก็เป็นเรื่องเฉพาะตัวของผู้อนุญาต โจทก์จึงไม่อาจฟ้องขอให้บังคับจำเลยโอนใบอนุญาตให้โจทก์ได้เพราะวัตถุประสงค์แห่งสัญญาฝ่าฝืนต่อกฎหมายย่อมตกเป็นโมฆะบังคับมิได้พิพากษายืน
