คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์กับพวกรวม ๑๔ คน เป็นลูกจ้างประจำ ได้รับค่าจ้างเป็นรายเดือน แล้วจำเลยเลิกจ้างโจทก์ทุกคน อ้างว่าได้ขายกิจการให้แก่บริษัทมหานครขนส่ง จำกัด โดยไม่จ่ายค่าชดเชย ขอให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์แต่ละคนตามกฎหมาย
จำเลยให้การว่า จำเลยได้ขายกิจการให้แก่บริษัทมหานครขนส่ง จำกัด โดยมีข้อตกลงกันว่า บริษัทมหานครขนส่ง จำกัด จะต้องรับพนักงานซึ่งได้ทำงานอยู่กับจำเลยทั้งหมดไปด้วย เมื่อส่งมอบกิจการแล้ว จำเลยก็ได้ทำหนังสือส่งตัวพนักงานให้แก่บริษัทมหานครขนส่ง จำกัด ทั้งหมด จำเลยจึงไม่มีนิติสัมพันธ์กับโจทก์ต่อไป การเลิกจ้างระหว่างโจทก์กับจำเลยจึงไม่เกิดขึ้น โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง ขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า ตามพฤติการณ์นับว่าโจทก์ถูกจำเลยเลิกจ้าง จำเลยจึงต้องรับผิดจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์แต่ละคนตามฟ้อง
จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงได้ความเป็นยุติว่าโจทก์ทุกคนเคยเป็นลูกจ้างของจำเลย แต่จำเลยได้ขายกิจการให้บริษัทมหานครขนส่ง จำกัด คือองค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพในปัจจุบัน โดยมีข้อตกลงให้บริษัทมหานครขนส่ง จำกัด รับลูกจ้างของจำเลยไปทำงานด้วยทั้งหมด และโจทก์ทุกคนก็ได้ไปทำงานกับบริษัทขนส่งมวลชน จำกัดแล้ว โดยบริษัทดังกล่าวได้ตั้งอัตราเงินเดือนใหม่ให้แก่ลูกจ้าง ทั้งไม่นับจากการทำงานที่ทุกคนเคยทำงานมากับจำเลยต่อให้ แต่เริ่มนับอายุการทำงานให้ใหม่ทุกคน เมื่อได้ความว่าบริษัทมหานครขนส่ง จำกัด ได้ตั้งอัตราเงินเดือนให้โจทก์ทุกคนใหม่ และไม่นับอายุการทำงานต่อจากที่เคยทำมากับจำเลยให้ จึงเป็นกรณีบริษัทมหานครขนส่ง
จำกัด ตกลงจ้างโจทก์ใหม่ หาใช่รับโอนโจทก์มาจากบริษัทจำเลยไม่ การที่จำเลยส่งตัวโจทก์ให้แก่บริษัทมหานครขนส่ง จำกัด จึงเป็นการที่จำเลยให้โจทก์ออกจากงาน อันเป็นการเลิกจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ ๑๖ เมษายน ๒๕๑๕ ข้อ ๔๖ แก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๑๗ ข้อ ๑ ซึ่งใช้บังคับอยู่ในขณะจำเลยเลิกจ้างโจทก์
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
