คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งห้าได้ร่วมกันมีอาวุธปืน กระสุนปืน ไว้ในความครอบครองโดยไม่รับอนุญาต และพกพาไปที่หมู่บ้าน เมืองและทางสาธารณะ โดยไม่รับอนุญาตและไม่ใช่กรณีมีเหตุจำเป็นเร่งด่วนตามสมควรแก่พฤติการณ์ และไม่มีเหตุสมควรกับร่วมกันมีกัญชาแห้งอันเป็นยาเสพติดให้โทษไว้ในความครอบครองโดยฝ่าฝืนกฎหมาย และไม่ได้รับอนุญาต เจ้าพนักงานจับจำเลยทั้งห้าได้พร้อมด้วยอาวุธปืน กระสุนปืน กัญชา กับยึดรถยนต์ซึ่งเป็นพาหนะในการกระทำผิดดังกล่าวเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯลฯ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ ฯลฯประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๗๑, ๙๑, ๘๓ ริบของกลางทั้งหมด
จำเลยทั้งห้าให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยที่ ๑ ที่ ๓ ริบปืนและกระสุนปืนของกลางให้ยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ ๒ ที่ ๔ และที่ ๕ สำหรับรถยนต์ของกลาง แม้จำเลยที่ ๔จะไม่มีความผิด แต่เป็นพาหนะที่ใช้ในการกระทำความผิด จึงให้ริบ จำเลยที่ ๓ และที่ ๔ อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ไม่ริบรถยนต์ของกลาง นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาขอให้ริบรถยนต์ของกลาง
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องจำเลยที่ ๔และให้ริบรถยนต์ของกลาง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นไม่ริบรถยนต์ของกลาง ส่วนการยกฟ้องจำเลยที่ ๔ คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ฉะนั้น โจทก์จะต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๒๐
ที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยที่ ๔ ซึ่งเป็นเจ้าของรถยนต์ของกลางคดีนี้ มีส่วนรู้เห็นในการใช้รถยนต์เป็นพาหนะในการกระทำผิดของจำเลยที่ ๑ ที่ ๓ ขอให้ริบของกลาง เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกฎีกาโจทก์
