คำฟ้องและคำให้การ
ศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้คู่ความฟังเมื่อ ๒๔ กันยายน ๒๕๐๒ จำเลยยื่นฎีกาเมื่อ ๒๒ ตุลาคม ๒๕๐๒ พร้อมกับยื่นคำร้องขอฎีกาอย่างคนอนาถา ศาลชั้นต้นทำคำสั่งเมื่อวันที่ ๒๓ ธันวาคม ๒๕๐๒ ไม่อนุญาตให้จำเลยฎีกาอย่างคนอนาถา และให้จำเลยนำเงินค่าธรรมเนียมที่จะต้องวางและชำระศาลมาวางภายใน ๑๕ วัน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาคำสั่งดังกล่าว ศาลฎีกาสั่งว่าศาลชั้นต้นไม่อนุญาตให้จำเลยฎีกาอย่างคนอนาถาชอบแล้ว ให้ยกคำร้องของจำเลย เมื่อจำเลยฟังคำสั่งศาลฎีกาแล้วได้นำค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกามาชำระ (คือนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมใช้แทนมาวาง กับเสียค่าธรรมเนียมฎีกาด้วย) ในวันที่ ๑๒ พฤษภาคม ๒๕๐๓ ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อศาลชั้นต้นสั่งไม่อนุญาตให้จำเลยฎีกาอย่างคนอนาถานั้น ศาลได้สั่งให้จำเลยนำเงินค่าธรรมเนียมที่จะต้องวางและชำระศาลมาวางภายใน ๑๕ วัน แต่จำเลยก็มิได้นำมาวางภายในกำหนด ฉะนั้น เมื่อไม่วางเงินค่าธรรมเนียมภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนดไว้ จึงถือว่าจำเลยมิได้ยื่นฎีกาให้ถูกต้องตามกฎหมายภายในกำหนดเวลาที่กฎหมายบัญญัติไว้ จึงไม่เป็นฎีกาที่จะรับไว้พิจารณา
ผลคำพิพากษา
พิพากษาให้ยกฎีกาจำเลย ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ
