คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,80, 91 พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72,91 ทวิ คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ 44 ลงวันที่21 ตุลาคม 2519 ข้อ 3, 6, 7จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 376 ลงโทษปรับ 400 บาท ข้อหาอื่นให้ยกโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 376 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นศาลฎีกาวินิจฉัย ปัญหาที่ขึ้นมาสู่ศาลฎีกาตามข้อฎีกาของโจทก์มีว่า ข้อหายิงปืนโดยใช่เหตุตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 376เป็นข้อกฎหมายที่เกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยหรือไม่ และโจทก์ประสงค์จะให้ลงโทษจำเลยตามบทมาตราดังกล่าวด้วยหรือไม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยกระทำเป็นความผิดทางอาญาหรือไม่นั้น เป็นข้อกฎหมายที่เกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อย ศาลมีอำนาจหยิบยกขึ้นวินิจฉัยได้แม้ว่าจะไม่มีคู่ความฝ่ายใดอุทธรณ์หรือฎีกาขึ้นมาดังนั้นศาลอุทธรณ์จึงมีอำนาจหยิบยกปัญหาข้อนี้ขึ้นวินิจฉัยได้แม้ว่าจำเลยจะมิได้อุทธรณ์ขึ้นมาก็ตาม ส่วนปัญหาที่ว่าโจทก์ประสงค์จะให้ลงโทษจำเลยตามบทมาตราดังกล่าวหรือไม่ก็ตามศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานพยายามฆ่าผู้อื่นและฐานมีอาวุธปืนและพาอาวุธปืน ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,80, 91 และพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ ฯลฯมิได้บรรยายฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานยิงปืนโดยใช่เหตุ ในเมืองหมู่บ้านหรือที่ชุมนุมชนตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 376 ด้วยจึงถือไม่ได้ว่า
โจทก์ประสงค์จะให้ลงโทษจำเลยตามบทมาตราดังกล่าวทั้งการกระทำความผิดตามมาตรา 376 ก็มิใช่การกระทำซึ่งรวมอยู่ในความผิดตามที่โจทก์ฟ้อง อันศาลจะลงโทษจำเลยในการกระทำผิดตามที่พิจารณาได้ความได้ ดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคท้าย จึงไม่อาจลงโทษจำเลยฐานยิงปืนโดยใช่เหตุพิพากษายืน
