คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยมีอาวุธปืนลูกซองสั้นไม่มีเครื่องหมายทะเบียนของพนักงานเจ้าหน้าที่ 1 กระบอกและกระสุนปืนลูกซอง 1 นัด โดยไม่ได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนท้องที่ตามกฎหมาย และจำเลยได้พาอาวุธปืนกับกระสุนปืนดังกล่าวไปในทางสาธารณะและในหมู่บ้านโดยไม่ได้รับอนุญาต แล้วจำเลยใช้อาวุธปืนดังกล่าวยิงพยายามฆ่าผู้เสียหาย ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,80, 371 พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ (ที่แก้ไขแล้ว) และริบหมอนกระสุนปืนของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานพยายามฆ่าและฐานมีอาวุธปืนกระสุนปืนไว้ในความครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ให้ลงโทษจำคุก ริบของกลาง
ส่วนข้อหาพาอาวุธปืนและกระสุนปืนติดตัวไปในทางสาธารณะและในหมู่บ้านนั้น โจทก์สืบไม่ได้ว่าจำเลยกระทำความผิดในข้อหานี้ จึงให้ยกเสียจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า พยานหลักฐานโจทก์คงฟังได้แต่เพียงว่าจำเลยได้พาอาวุธปืนเข้าไปในที่เกิดเหตุโดยเปิดเผยเท่านั้น จำเลยไม่มีความผิดฐานพยายามฆ่าและมีอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาต พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดฐานพาอาวุธปืนและกระสุนปืนไปในทางสาธารณะและในหมู่บ้านโดยไม่รับอนุญาตลงโทษจำคุก ของกลางริบโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยมีความผิดฐานมีอาวุธปืนและกระสุนปืนโดยไม่ได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนท้องที่นั้น เห็นว่าคดีนี้จำเลยให้การปฏิเสธตลอดข้อหา และทางพิจารณาก็ได้ความว่าจับจำเลยได้แต่ไม่ได้อาวุธปืนและกระสุนปืนเป็นของกลาง จึงเป็นหน้าที่โจทก์ต้องนำสืบว่าอาวุธปืนที่จำเลยถือมาแล้วเกิดเหตุขึ้น เป็นปืนไม่มีทะเบียนและจำเลยไม่มีใบอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืนนั้น เมื่อโจทก์ไม่นำสืบให้ได้ความดังกล่าว จึงลงโทษจำเลย ฐานมีอาวุธปืนและกระสุนปืนโดยไม่รับอนุญาตไม่ได้ ดังนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 795/2504ที่ศาลอุทธรณ์ลงโทษจำเลยในข้อหาพาอาวุธปืนและกระสุนปืนติดตัวไปในทางสาธารณะและในหมู่บ้านนั้น ปรากฏว่าศาลชั้นต้นยกฟ้องโจทก์ในข้อหานี้โจทก์มิได้อุทธรณ์ คำพิพากษาศาลชั้นต้นในข้อหาดังกล่าวจึงเป็นที่สุดแล้ว ศาลอุทธรณ์จึงลงโทษจำเลยในข้อหานี้ไม่ได้ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าเป็นเรื่องแย่งปืนกันและปืนลั่นขึ้นโดยจำเลยไม่ได้มีเจตนาฆ่าผู้เสียหายพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ทุกข้อหาและไม่ริบของกลาง
